Werk in uitvoering

Werk in uitvoering

Het reisverslag van Eurazië is helaas gecrasht.
Er wordt hard gewerkt deze pagina weer in orde te maken.
Excuses voor het tijdelijke ongemak.

03_eurazie_oud en nieuw

Oud en nieuw

2018_eurazie_0001
2018_eurazie_0003

Ik weet ook wel, dat het vandaag -31 maart 2018- paaszaterdag is, maar ik doe gewoon alsof het december is en vier oud en nieuw. De reden? Ik heb mijn ouwe trouwe bussie van de hand gedaan en een splinternieuwe Fiat Ducato bestelbus gekocht, die ik geheel naar eigen wensen heb laten ombouwen tot een camper. Bussie 2.0 dus*)

En dat nieuwe bussie wordt meteen goed op de proef gesteld met een maiden trip van -ruw geschat- zo’n slordige 50.000 kilometer. Prima toch? Benieuwd of alles motorisch in orde is en blijft. Benieuwd of alle techniek in het interieur goed werkt en blijft werken. Eén ding is in ieder geval zeker: bussie 2.0 wordt wel lekker ingereden en -als mijn planning klopt- ben ik precies op tijd weer thuis voor mijn eerste 48.000-kilometer-servicebeurt!

*) klik op de foto hieronder en bekijk het Ducato-bouwboek

04_eurazie_langweilig

Langweilig

Saai, saai, saai, die Duitse Autobahnen. Toegegeven: je schiet lekker op, je kunt kilometers maken en het is op deze paaszondag gelukkig niet druk. De cruisecontrol staat bijna constant aan, op de radio heb ik een zender gevonden met nostalgische muziek, maar af en toe zit ik te gapen van verveling. Dan pak ik m’n Motorolaatje en penis een beetje met m’n voor mij rijdende campervrinden.
Kijk, wegwerkzaamheden. Even op een smal baantje met 80 km/uur. Afleiding!

OVERNACHTING #1

09_eurazie_op herhaling

Op herhaling

Zo’n twaalf kilometer ten noorden van de stad Šiauliai ligt de Heuvel der Kruizen of Kruisheuvel. Die had ik op een van mijn eerdere reizen in 2009 al eens bezocht, beklommen en bekeken.*) Toen -negen jaar geleden- was er een klein parkeerplaatsje pal naast de heuvel, nu een gigantische parkeerplaats met een tourist information centre, een grote kraam met (toeristen)kruizen, een luxe winkel met sieraden en… een tunnel om die beroemde heuvel te bereiken.

*) Dit schreef ik in 2009 over deze bezienswaardigheid:

Ik loop rond over de beroemde Kruisheuvel bij het plaatsje Šiauliai. Verbaas me over de enorme hoeveelheid kruizen. Indrukwekkend. Tot mijn oog valt op een oud, verweerd kruis. Nooit geweten dat Jezus zo sportief was…

 

10_eurazie_korea in litouwen

Korea in Litouwen

Als ik nog maar net voor de nacht geparkeerd heb bij de Kryžiu Kalnas keert een groep Zuid-Koreanen terug van hun bezoek aan de Kruisheuvel. Ze wijzen elkaar op m’n bussie en het duurt niet lang tot er een aantal nieuwsgierig naar me toe komt.

‘Mooie bus, sir! (ik krijg een applausje). Waar komt u vandaan? Hoe oud bent u? Waar is uw vrouw of uw vriendin? Heeft u kinderen? Waar gaat u naartoe? Wat kost zo’n camper nou in euro’s? En mogen we even binnen kijken?’ Natuurlijk mogen ze even binnen kijken, als ze tenminste hun voeten vegen. Ik moet het voordoen en daarna verdringen ze zich in m’n bussie. Als dank krijg ik echte Koreaanse snoepjes aangeboden en natuurlijk willen ze samen met mij op de foto.

De chauffeur van hun touringcar toetert ten teken dat hij wil vertrekken. Na nog een applausje en de nodige hartelijke woorden en vele malen handen schudden, lopen ze naar de overkant en vertrekken. Als hun bus langs mij rijdt, wordt er vrolijk vanachter de ramen naar me gezwaaid.

OVERNACHTING #5

11_eurazie_een gewaarschuwd mens

Een gewaarschuwd mens

‘Denkt u dat ik hier met m’n bus doorheen kan?’
De bestuurder van de trekker schudt beslist zijn hoofd.
Na de bocht op het modderige weggetje vol kuilen dat moet leiden naar de wisentboerderij Stumbrynas zie ik hem de ‘weg’ versperren, druk doende een personenauto uit de blubber te trekken. Onverantwoord dus om het risico te nemen ook vast te komen zitten, net als de onfortuinlijke bestuurder van de personenauto, die -eenmaal weer ‘vaste grond onder de voeten’- zich het (angst)zweet van het voorhoofd wist.

Gestrand dus op 600 meter van Stumbrynas, waarvan we de gebouwen aan het einde van het pad kunnen zien. Er zit niets anders op dan te keren op dat smalle, glibberige weggetje. Alleen met aanwijzingen (leve de campervrinden!) lukt het door vier, vijf keer te steken.
Eenmaal een stukje terug parkeren we op een gedeelte met een hardere ondergrond. Beide campervrinden blubberen moedig naar de oerrunderen, ik hoef die beesten niet te zien, eet mijn vertrouwde drie sneetjes Allison-met-kaas en ontmodder daarna het interieur van m’n bussie…

OVERNACHTING #6

(more or less) Translate »