Overnachting #142

Gepubliceerd door Frits op

Als ik terugkom van mijn ‘rondje begraafplaats’ staat er achter me een camper geparkeerd met een Duits kenteken. In een Nachbarn-praatje kom ik erachter, dat zij de eersten zijn, want reisleiders, van achttien campers die een groepsreis door Rusland maken. Met een kwartiertje arriveert de hele sliert grijze duiven. Allemaal van rond mijn leeftijd of ouder. In de afgelopen maanden heb ik bij elkaar nog niet zoveel campers gezien als in dit ene kwartiertje.

Nu had ik dit (super)rustige plekje uitgezocht om lekker alleen te overnachten. Even geen mensen aan de deur, even geen sociale praatjes. Lekker solo in m’n uppie. Maar nu met die Duitse invasie? Ik krijg al visioenen van een grote kring (zelf je stoel en een glas meenemen) voor het happy hour en de bespreking van de activiteiten van de volgende dag. Met kriebelende nekhaartjes vraag ik dan ook of ze van plan zijn hier te blijven slapen.
‘Nee hoor’, stellen ze me gerust, ‘we komen alleen ‘das Friedhof’ bezoeken, daarna gaan we weer terug naar Volgograd.’
‘Dan wens ik jullie een fijne voortzetting van de reis’, is mijn antwoord, waarna ik opgelucht terugloop naar m’n bussie.

 

(more or less) Translate »