Nina

Gepubliceerd door Frits op

In het Memorial Museum in Tomsk vraag ik aan de vrouw die mij zojuist een kaartje heeft verkocht waar ik een kop koffie kan kopen. De cellengang, de cellen zelf en de uitgebreide tentoonstelling over de verschrikkingen in de goelags in dit voormalige KGB-gebouw kunnen wel even wachten. Ik heb het koud. Het is net twee graden boven nul, het waait en af en toe sneeuwt het. Dus een kop koffie…

Nina sluit de kluis bij haar balie af en wenkt me met haar mee te lopen. Ze sloft voor me uit door de cellengang. Aan het einde is een soort kantoortje. Ze pakt een pot Nescafé uit een la en een kopje van de plank. Hoeveel schepjes koffie ik wil. En suiker? En melk? Als ik haar duidelijk maak zwarte koffie te willen, knikt ze goedkeurend. Dankbaar –spasiba, Nina– neem ik de koffie van haar aan en warm mijn ijskoude handen aan de mok. Maar eh… heeft ze er misschien ook een koekje bij?

Glimlachend gaat ze me weer voor, terug naar haar balie. Van onderuit een kastje tovert ze een bord tevoorschijn met een grote stapel blini’s. De campervrinden worden erbij geroepen en Nina presenteert trots voor allemaal drie heerlijke pannenkoeken. We laten het ons smaken.

Oh ja, de stad Tomsk en die tentoonstelling? Nou eh… indrukwekkend.