Keurigjes

Gepubliceerd door Frits op

Het is weer even wennen hoor.
Bij iedere spoorwegovergang rem ik nog steeds keurigjes af tot stapvoets, zoals ik dat de afgelopen maanden deed om daarna heel voorzichtig -net als het overige verkeer- die overgang te passeren. Is niet meer nodig. Na vier keer doe ik dat niet meer.

Bij een bord dat waarschuwt voor een uitholling overdwars neem ik keurigjes gas terug en speur de weg af naar eventuele gaten of verkeersdrempels. Ik moet glimlachen als ik er achter kom, dat die borden waarschuwen voor drie keer drie ribbelstrepen op het wegdek bij nadering van een voetgangersoversteekplaats. Doe ik dus ook niet meer.

In de stad slalomt de auto voor me van links naar rechts over de rijstrook. Ik snap niet waarom, tot ik ontdek, dat hij grote, ronde putdeksels ontwijkt, die nagenoeg gelijk liggen met het wegdek. Ik slalom niet meer.

Ik zie de eerste Lidl en even later zelfs de eerste Kaufhaus. Ik wil er nog niet aan en doe mijn boodschappen in de even grote en net zo westers ruim gesorteerde Iki, de grootgrutter van Litouwen. Jammer wel, want een paar kilometer verderop had ik mijn boodschapjes koninklijk kunnen inslaan bij de Maxima XXX.

In het restaurant zit ik aan een blinkend schone tafel, krijg mijn dubbele espresso in een keurige kop en schotel, even later gevolgd door mijn maaltijd: een dun, keurig en mager lapje gepaneerd varkensvlees, aardappelpuree en twee verschillende porties rauwkost uit een fabrieksbak. En een mes en een vork, en niet alleen een vork waarmee ik de afgelopen maanden heb leren eten.

Ik maak gebruik van het toilet. Niet zo’n stinkend houten hokje een paar meter achter het restaurant (waar ik nooit gebruik van heb gemaakt), maar een blinkend schone ruimte met een doorspoeltoilet in plaats van een gat in de grond.

Links van de uitstekende asfaltweg uitgestrekte velden met van die keurige, in wit plastic verpakte rollen hooi. Rechts weilanden met koeien. Keurig achter een afrastering. Het idee alleen al dat ze de weg op zouden lopen…

En wat zijn de huizen keurigjes, wat zijn de tuinen keurigjes verzorgd, compleet met lounge sets en zwembadjes. Kortom: wat oogt het welvarend.

En wat zijn de afstanden tussen de stadjes en dorpjes onderweg klein: slechts 36 kilometer tot de volgende afslag, in plaats van 360.

Zoals gezegd: het is weer even wennen, rijdend door Letland, Litouwen en Polen. Het gaat al zo keurigjes steeds meer op de westerse toer. Dat ‘zigeunerbestaan’ van de afgelopen maanden waar ik zo van genoot, ligt duidelijk achter me. Geen onooglijke huiskamerrestaurantjes meer met een vette hap. Geen dorpswinkeltjes meer waar ik aan de vrouw achter de toonbank met handen en voeten duidelijk moet maken wat ik hebben wil. Alles is weer zo ‘westers’, zo duidelijk, zo gereglementeerd. Ik ruik bij wijze van spreken de oerdegelijke Hollandse spruitjes met een sudderlapje al. Diep in mijn hart zou ik het liefst rechtsomkeert willen maken.

OVERNACHTING #151