Fiat in Chelyabinsk

Gepubliceerd door Frits op

‘Laat maar even zien wat er aan de hand is’, zegt de manager van de Ford/Fiatdealer in Chelyabinsk. Ik laat hem instappen en starten. Hij kijkt naar het dashboard en daarna met een opgetrokken wenkbrauw naar mij. ‘En welk lampje moet ik nu zien branden?’, vraagt-ie. Het is toch niet te geloven! Uitgerekend voor de garage waar ze de zaak voor me zouden oplossen, komt er geen foutmelding. Ze laten er een diagnose op los: niks! Ze rijden een stukje: ook niks! Mijn verstand staat er bij stil.

‘Vertel maar wat je allemaal geconstateerd hebt, dan gaan we daar aan werken’, zegt manager Ylja even later in zijn kantoortje. Hij heeft zijn pen in de aanslag en een formulier voor zijn neus. Ik som op: terugvallend vermogen, nauwelijks acceleratie, na een stop van een minuut of tien weer normaal voor een kilometer of vijftig, daarna weer terugvallen in de noodloop. Het roetfilter moet volgens mij vervangen worden, er is een zwaar brommend en hortend motorgeluid bij koude start en ik wil graag de eerste servicebeurt van 48.000 kilometer laten uitvoeren. Dat laatste had ik me voorgenomen hier te laten doen. De teller staat weliswaar nog maar op 35.000, maar als ik naga wat dat bussie van me de afgelopen maanden doorstaan heeft, lijkt het me verstandig die beurt naar voren te schuiven. En, voeg ik er aan toe, zet hem ook op de brug en loop hem secuur na. Ik moet er nog helemaal mee terug naar Nederland. De monteur schat er zo’n drie uurtjes mee zoet te zijn.

Ik word ondertussen voorzien van koffie, vertel aan de personeelsleden, die als muggen om een lamp om me heen zwermen, mijn verhalen, krijg nog een espresso en of ik misschien een ijsje wil? Even later staat er een heuse coupe vanille-ijs voor mijn neus, een uurtje later gevolgd door twee warme worstenbroodjes (want je hebt tussen de middag niet gegeten natuurlijk).

 

Als ik in de loungeruimte van de immense, airconditioned showroom op voorstel van Ylja even op een van de banken ben gaan liggen, komt er een vrouw op me af. Ze stelt zich voor als Tatjana (het zal niet zo zijn) en vertelt dat ze de pr-manager van het bedrijf is. Ze is opgetrommeld om een verslag voor hun website en het personeelsblad te maken over die gestrande Hollander met zijn Ducato en zijn reisbelevenissen. Of ik even wil meelopen naar de werkplaats, waar ze foto’s van mij, het personeel en m’n bussie wil maken. En die reisbelevenissen? Ze stelt voor dat te bespreken tijdens een etentje. ‘Ik ben om zes uur vrij. Zullen we om een uur of zeven hier afspreken?’

Even na vijven komt Ylja melden dat m’n bussie weer helemaal in orde is. Inderdaad niks ontdekt bij de diagnose (wel wat historische foutmeldingen, maar die zijn door het systeem hersteld), een roetfilter hebben ze in Rusland niet (en die man in Astana had daar juist over gebeld…) en de hele lijst van de 48.000-beurt is naar behoren uitgevoerd en in orde. Hij overhandigt me ten bewijze de checklist (in het Russisch, dus dat schiet lekker op…). ‘Maar’ (hij kijkt bedenkelijk) ‘we hebben een probleem. Loop even mee naar de werkplaats.’
Daar staat m’n bussie hoog op de brug en de monteur wijst me op een afgebroken schokbreker rechts achter. ‘Vervang hem maar’, zeg ik. Maar dat is nou juist het probleem, want een originele Fiatdemper moet in Moskou besteld worden en kan pas over een week hier zijn. Ik krijg adviezen hoe ik voorzichtig met die kapotte demper moet rijden tot Ylja na een telefoontje over een spare part begint. Die kan vanavond worden opgehaald en morgenochtend gemonteerd. Die schokbreker moet ik wel cash betalen: € 53,–, de werkzaamheden en materialen in de werkplaats kan ik met een creditcard betalen. Ik ga akkoord (heb ik keus), betaal 3800 roebel voor de demper en tik bij de kassa € 283,– af voor de werkplaats.

‘En waar kan ik staan om hier te overnachten?’, vraag ik, ‘en waar kan ik mijn haren wassen?. Ik bedoel: zo bezweet en met zulke vette haren, Tatjana ziet me aankomen bij dat etentje.’ Ylja glimlacht begrijpend. Hij roept het meisje van de receptie, dat me voorgaat naar een riante sanitaire ruimte met douche…

 

Drie opmerkingen nog.
Allemaal leuk en aardig hoor: iedereen is hier reuze vriendelijk en behulpzaam en ik ben behoorlijk in de watten gelegd. Ze hebben zelfs m’n bussie gewassen (want dat zag er niet uit, Frits) en als ik naar mijn plekje voor de nacht rijd, gaat er geen lampje branden en loopt mijn motor weer ouderwets als een zonnetje. Maar ja, dat is honderdvijftig meter. Ik kan nauwelijks geloven, dat de noodloop-problemen echt zijn opgelost. Heeft de bestrating van het parkeerterrein hier bij de Fiat in Chelyabinsk magische krachten?  ‘Het is echt opgelost, Frits’, probeert Ylja mijn twijfels weg te nemen, ‘hier heb je mijn kaartje. Mocht er wat zijn, mocht je nog vragen hebben, bel of sms me. Dat kan dag en nacht.’

‘Waarom ga je niet gewoon even naar Rusland?’, zei de Volkswagendealer in Astana (Kazachstan), ‘daar zit de dichtstbijzijnde Fiat Pro Dealer. En het is maar 1300 kilometer hier vandaan. Om en nabij.’ Gewoon even naar Rusland? 1300 kilometer? Ik heb al eerder geschreven over de immense afstanden in deze landen tijdens deze reis. Ik heb al snel mijn Hollandse referentiekader moeten bijstellen. Ik kijk niet meer gek op als er op zo’n Russische variant van een ANWB-bord staat aangegeven dat het 1236 kilometer is naar een bepaalde stad. Of als Claire-mijn-Garminnetje me meldt, dat mijn volgende afslag over 348 kilometer is. Gewoon even naar Rusland dus. Thuis in Nederland zou ik heel gek opkijken als iemand me zou zeggen, dat er in heel Nederland (theoretisch) geen officiële Fiat-dealer is, maar dat ik voor de dichtstbijzijnde ‘gewoon even naar Lyon moet rijden…’ Gekkenwerk! Hier doodnormaal.

Noodloop, bijna het thema van de afgelopen weken. Ik laat er mijn reisplezier niet door vergallen. Je maakt nog eens wat mee, nietwaar? Je ontmoet nog eens mensen. Maar heb ik zelf last van lichamelijke ‘noodloop’ (en dat komt vrij regelmatig voor door alles wat ik naar binnen werk wat me in de dagelijkse restaurants wordt voorgeschoteld), dan slik ik een paar pilletjes loperamide en is het ongemak met een paar uurtjes weer over. Kon ik die noodloop van m’n bussie ook maar zo simpel verhelpen: pilletje er in, probleem opgelost!

OVERNACHTING #129

(more or less) Translate »