Mistige start

Gepubliceerd door Frits op

Als ik wegrijd vanaf mijn overnachtingsplaats druilregent het. Erger is de dikke mist, die me het zicht grotendeels ontneemt. Vervelend, want dat maakt het rijden behoorlijk oncomfortabel. De mist is zo dicht, dat ik me moet concentreren op de rijstrookstrepen op de weg (ik heb mijn rijstrookwaarschuwing aangezet), dat ik op de kaart van Claire-mijn-Garminnetje moet rijden en dat ik mijn snelheid noodgedwongen beperk tot 40, 45 km per uur. Het moet hier schitterend zijn, maar ik zie er niets van. Ik rijd door dorpjes, maar zie de bebouwing aan de overkant van de straat nauwelijks. Ik hoor de golven van de zee bulderen, maar kan ze niet ontdekken. Ik zie pas op het laatste moment de koplampen van tegenliggers op me afkomen. Ik rijd een ferry op en steek de rivier (?) over in een kleine, grijze wereld. Ik krijg branderige ogen van het geconcentreerd turen en ben blij, dat na een uurtje de mist optrekt en het zonnetje doorbreekt. Dan pas zie ik door wat een schitterend landschap ik rijd.

Lang duurt dat niet, want na een half uurtje trekt het weer dicht. Goed dat ik van die korte opklaring gebruik heb gemaakt om bij een lieflijk klein haventje een kop koffie te maken en mijn ogen wat rust te gunnen. Door flarden mist en kilometers lange mistbanken tuttel ik daarna verder naar mijn eindbestemming van vandaag: Blarney Castle and Gardens. En kijk: als ik daar op de enorme parkeerplaats mijn bussie neerzet, breekt de zon door.