8

Gepubliceerd door Frits op

Growing eloquent

There is een stone there
That whoever kisses
Oh! He never misses
To grow eloquent.

Blarney Castle wordt jaarlijks bezocht door tienduizenden toeristen. Er is een Rock Close, een Water Garden, een Fern Garden, Wishing Steps, een Witches Kitchen, de Druide Cave, een Sacrificial Altar, een Fairy Glade en nog veel meer. Maar alle bezoekers van dit tachtig hectare grote landgoed komen vooral voor de beroemde Barnley Stone. Beklimmen de smalle en glibberige trap de toren in om daar die steen te kussen. Immers: volgens de legende krijgt iemand die dit blok blauwsteen in de borstwering van het kasteel kust the gift of gab (de gave van welsprekendheid of de kunst van het vleien; gab betekent kletspraat). Dat wil ik meemaken, sterker nog: dat is de enige reden dat ik hier beland ben. Die plantentuinen (mooi hoor) met die naambordjes erbij boeien me niet.

Dus klim ik de trap op naar boven. Dus schuifel ik bij de borstwering mee in het rijtje naar de steen. Die zit niet bepaald op een makkelijk bereikbare plaats: ik moet mijn pet en bril afzetten, dan op mijn rug gaan liggen, twee ijzeren stangen achter me stevig vastpakken en dan langzaam naar achteren schuiven met mijn hoofd achterover naar beneden. Gelukkig is er een kasteelmannetje dat je vasthoudt en ervoor zorgt dat je niet achterover in dat gat naar beneden dondert. ‘Now you can kiss the magic stone’, roept het mannetje dan als je ver genoeg achterover hangt. Dat heb ik dan maar niet gedaan, dat hangen was al leuk genoeg, the gift of gab hoef ik niet, want welsprekend vind ik mezelf best al wel en ook vleien gaat me aardig af. En bovendien: hoeveel eeuwenoud, goor speekselprut zit er na al die jaren wel niet op die steen?

Toch wel leuk genoeg om dat kushangen voor het nageslacht vast te leggen, vraag ik twee achter mij schuifelende Amerikaansen of ze mijn ‘gekus’ willen tapen. Ik leg uit op welk knopje ze moeten drukken om de video-opname te starten. ‘Laat maar gewoon lopen’, voeg ik er nog aan toe, ‘nergens anders aanzitten, alleen dat ene knopje.’ Als ik -eenmaal weer beneden- een stukje film wil opnemen, zie ik dat mijn camera volledig staat ingezoomd. Kijk ik later op de dag de beelden terug, zie ik schokkerige, wazige beelden en hoor ik de Amerikaanse zeggen: ‘Oh my God, I pressed the zoom button…’

Bewegende beelden

16 april 2019
Tracton
N 51 45.691 W 8 23.523
Dagteller: 231
Tripteller: 1487

(more or less) Translate »