72 jaar later

Gepubliceerd door Frits op

Frits leest voor:

Een dag na D-Day werd in Arromanches-les-Bains het begin gemaakt met de aanleg van een tijdelijke haven voor het bevoorraden van de geallieerde troepen en het aan land brengen van groot materieel. Dat deed men door eerst oude oorlogs- en vrachtschepen tot zinken te brengen, die tezamen een golfbreker van zo’n zeven kilometer lengte vormden. Daarna werd een rij Phoenix-caissons tot zinken gebracht, die in Engeland waren gemaakt. Vanaf deze ‘dijk’ legde men drijvende pieren aan naar het strand van Arromanches.
Enkele van deze caissons en gezonken schepen van deze zogenaamde Mulberryhaven zijn nog te zien op en vanaf het strand.

Arromanches zelf is een rustig dorpje, met uitzondering van de hoofdstraat langs het strand. Daar staat het Musée de Débarquement aan de (hoe toepasselijk) Place du Six Juin 1944. En verder heeft de commercie flink toegeslagen in deze hoofdstraat: alles -de winkels, de restaurants, de hotels en de eettentjes- staan in het teken van die zesde juni, nu tweeënzeventig jaar geleden. Achter die hoofdstraat is Arromanches (gelukkig) een normaal Frans dorp. Ik ben er vroeg -natuurlijk ben ik er vroeg- en nu al worden bussen scholieren en dagjesmensen leeggeschud, die het museum bezoeken.

Ik beklim de hoge rots, tussen Asnelles en Arromanches. Daar, aan de voet van het hoge, witte Mariabeeld staat de Cinéma Circulaire, waar een indrukwekkende, driedimensionale film over de landing wordt vertoond. Als ik me bij de kassa meld voor een kaartje, vraagt de caissière waar ik vandaan kom. ‘Niks zeggen. Laat me raden’, laat ze er snel op volgen, ‘ik denk dat u uit Noorwegen komt. Nee, Finland! Klopt dat?’ Als ik vragend twee wenkbrauwen optrek, vervolgt ze lachend: ‘Finland. Ja toch? Daar woont u immers, père Noël?’  Ach, het zal de laatste keer wel niet zijn dat ik met de kerstman wordt vergeleken…

En ja, na de film koop ik in de bijbehorende winkel een D-Day-shirt. En ja, in het ruime invalidentoilet trek ik dat shirt snel aan. En buiten staat een gezellige familie uit Toulouse die mij met dat shirt wel even op de foto wil zetten…

 

Bij de Cinéma Circulaire is een grote parkeerplaats. Het is tevens een camperplaats en ik besluit hier, met mijn neus naar de duinenrij en zicht op de resten van de Mulberry-haven– te overnachten. De hele dag door is het druk met geparkeerde touringcars en dagjesmensen om me heen. Na sluitingstijd van de filmzaal staat er alleen nog een handjevol campers.
Na vijven is ook er geen parkeerwachter meer en komen er nog een paar campers het terrein opgereden. Hoef je niet te betalen. Sta je gratis. Spaar je zes euro uit. Zo komt Jan Splinter door de winter…

Het regent.
Geen zin om op mijn fietsje naar Arromanches te rijden, trek ik een blik ‘AH rijkgevulde kippensoep’ open. De voorruit beslaat ervan. Ik top mijn D-Day-diner af met een bakje yaourt noix de coco van de Lidl. Straks koffie met een paaseitje…

30 maart 2016 – 65 km
P+CP Arromanches-les-Bains – N 49 20.357 W 00 36.854