Oeps!

Gepubliceerd door Frits op

Onrustig geslapen vannacht.
Om een beetje beschut te staan tegen de kou heb ik gisteren naast een blokhutachtig huisje geparkeerd op mijn overnachtingsplek.
’s Nachts steekt de wind op. M’n bussie staat zachtjes te schudden, maar dat is het ergste niet. Aan dat blokhutje zit een luik en door de storm staat dat te klapperen. Nog niet erg, ware het niet dat het ijzeren scharnier daarbij een naargeestig piepend geluid maakt. Ik word er regelmatig wakker van, geef mijn kussen een stomp en dommel-doezel de nacht door.

Maar wat een verrassing als ik ’s morgens de rollo’s open doe! Het heeft niet alleen gestormd vannacht, maar ook gesneeuwd en ik sta in een schitterende winterwereld. Prachtig! Als ik de (Nederlandse) radio aanzet, hoor ik dat het in ons landje bar en boos is. De ANWB waarschuwt voor sneeuw en ijzel en raadt automobilisten aan thuis te blijven of hun snelheid aan te passen. Er wordt volop gestrooid en de treinen rijden (uiteraard…) een aangepaste dienstregeling. Maar ja, dat is Nederland. Hoe de situatie in Duitsland is, kan ik niet zien, want het is nog te donker buiten. Ik zoek op de radio een Duitse zender: vijf centimeter sneeuw is er gevallen, maar geen verkeersmeldingen. Geen paniek dus. Nu had ik daar al geen last van, dus zodra het licht is, ga ik op weg. Op naar Mahndorf!
Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me ineens, dat het in Duitsland verplicht is winterbanden te hebben. Oeps, die heb ik dus niet. Nou ja, zal zo’n vaart niet lopen toch? En dan: hoe moet ik dat allemaal weten…

En nog een verrassing.
Als ik bijna klaar ben om te vertrekken (de motor draait al een tijdje warm), zie ik mijn overbuurvrouw diep in haar jas gedoken en met een capuchon op door de sneeuw in de richting van m’n bussie schuifelen. Komt waarschijnlijk klagen over het langdurig stationair draaien van mijn motor, denk ik, indachtig haar afstandelijke houding van gisterenmiddag. Op voorhand geef ik haar al gelijk, want eerlijk gezegd, is het best a-sociaal wat ik doe.
Ik schuif de deur open en wens haar een goede morgen. ‘Gute Morgen‘, beantwoordt ze mijn groet vriendelijk. Of ik misschien trek heb in eine heiße Tasse Kaffee, want ik zal het wel koud hebben gehad vannacht in mijn Wohnmobil en ze heeft de koffie klaar, dus als ik wil…
En zo zit ik even later bij haar in de keuken. Terwijl ik met kleine slokjes van mijn hete koffie drink en naar haar verhalen luister, bedenk ik me, dat ik gisteren weer eens te snel heb geoordeeld. Wat een netter Frau is dit! Wat kan een mens zich vergissen. Of ik nog een twee kopje wil? Aber gerne!