Fritz am Sand?

Gepubliceerd door Frits op

Het begint een beetje uit de hand te lopen met die Mahnreise van me. Heb ik Mahndorf, Mahnburg en Mahnbrück inmiddels bezocht, ontdek ik -later dat jaar tijdens een campertrip door Denemarken*) – dat er in Duitsland ook nog twee plaatsjes zijn met mijn (bijna) voornaam: Fritz am Sand en Fritzdorf. Als ik dan toch zo bezig ben, moeten die twee plaatsjes ook worden aangedaan!

Het wordt almaar mooier om me heen, naarmate ik Fritz am Sand nader. Het laatste stuk rijd ik door de uitlopers van de Alpen. Het wordt ook navenant drukker en toeristischer: ’s winters is het hier een wintersportgebied, ’s zomers komen mensen hier wandelen. Tegelijkertijd is het ook een historisch beladen streek: ik zie bordjes die verwijzen naar Dachau en Berchtesgaden.
Vreemd wel, dat Claire-mijn-Garminnetje aangeeft, dat ik over vijf minuten in Fritz am Sand zal zijn, maar dat ik nog geen Schild heb gezien met de vermelding van dat dorpje. Maar zoals altijd heeft Claire gelijk, want inderdaad: daar staat het bordje! En daar staat dus verder niks. Helemaal niks. Het is een bushalte tegenover een Alpengasthof met de naam, dat dan weer wel: Fritz am Sand. Het zal niet waar zijn!

Een paar honderd meter verderop zijn een man en een vrouw bezig met het verzagen van twee gekapte bomen. Ik loop er naartoe. Ze stoppen met hun werk, kijken me nieuwsgierig aan en stellen zich voor als Thomas en Doris (zoals in Doris Day, zegt ze erbij). Als ze mijn naam horen, begrijpen ze waarom ik naar deze afgelegen plek ben gekomen.
‘Maar eh… dat hele Fritz am Sand bestaat dus helemaal niet’, vraag ik als ik ze mijn Mahnreise heb uitgelegd, ‘het is alleen die bushalte?’
‘Fritz am Sand bestaat wel’, zegt Doris-zoals-in-Doris-Day, ‘het is alleen wat kleiner dan u het zich had voorgesteld. Het zijn die paar huizen hier langs de weg.’
‘En u woont hier ook? U bent inwoner van Fritz am Sand?
Thomas wijst op hun huis. ‘Kijk’, zegt-ie, ‘daar wonen wij, maar dat is Fritz am Sand al niet meer hoor. Ons huis is het derde vanaf de bushalte waar uw Wohnmobil staat en dit hier is dus al een andere gemeente. Fritz am Sand heeft maar twee huizen: onze buren en de Gasthof…’
‘Dus ik heb honderden kilometers gereden om twee huizen en een bushalte te zien?’ We moeten er alle drie om lachen, zien er de humor wel van in. ‘Zal ik even met u mee terug lopen en u bij het bordje op de foto zetten?’, stelt Doris voor, ‘het werk kan wel even wachten.’
‘Op weg terug’ naar Fritz am Sand legt Doris me uit waar die naam vandaan komt. Eeuwen geleden hadden de mensen nog geen achternamen en woonde op de plek waar nu het Gasthof staat een zekere Fritz. Toen de bevolking groeide en er meer Fritzen kwamen, ging men de mensen bij-namen geven om ze uit elkaar te kunnen houden: Jan de Bakker, Piet de Slager, Kees van het Woud, enz. Het huisje van der Fritz stond aan de voet van de berg waar de Grubel (het Sand) naar beneden kwam en waar hij ook zijn brood mee verdiende. En dus werd der alte Fritz door iedereen Fritz am Sand genoemd.

Doris is ook zo nett om even het Gasthof binnen te stappen en eigenaar Stephan van zijn werk te halen, die bezig is met een forse verbouwing van zijn etablissement. Hij heeft er geen enkel bezwaar tegen als ik naast zijn hotel blijf overnachten. ‘Het is eigenlijk verboden in Duitsland, maar ja, wat men niet weet, weet men niet…’
Hij moet in twee weken nog vijf badkamers realiseren, dus veel tijd voor een praatje heeft hij niet. Ik help hem even met het naar binnen sjouwen van een stapel gipsplaten, want ‘het gaat vanavond regenen’. ‘Gelukkig’, zegt-ie onder het sjouwen door, ‘gelukkig hoef ik het werk niet alleen te doen, want ik heb hulp van een jongeman. Nou ja, hulp: ik moet precies zeggen hoe alles moet, want ruimtelijk inzicht heeft-ie niet. Dat geldt trouwens voor alle jongelui. Hebben geen inzicht meer. En praten niet meer. Komt allemaal door de moderne technologie. Over tien jaar, ik voorspel het je, wordt er geen gesprek meer gevoerd. Whatsappen ze alleen nog maar. En lui zijn ze ook, de huidige generatie. Hij daar (hij wijst op zijn hulpje dat net voorbij komt), hij daar is zo vreselijk lui, dat-ie het liefst een app zou hebben om z’n Arsch mee af te vegen! Maar je wilde mijn Gerätepasswort voor het internet hè? Wacht even, dan maak ik een kopietje voor je. En zullen we dan samen een biertje drinken? Dat werk krijg ik toch niet meer af vandaag.’

Schitterende wandel- en fietspaden zijn er hier uitgezet en ’s middags pak ik mijn fietsje en maak een fraai rondje. De omstandigheden zijn prima: ik fiets met korte mouwtjes, de temperatuur ligt rond de drieëntwintig graden en ik geniet van de natuur om me heen. En vraag me nou niet hoe al die bomen, struiken of planten heten, vraag me ook niet welk vogeltje ik hoor fluiten, want dat weet ik allemaal niet. Boeit me ook niet. Ik geniet -gespeend van iedere kennis- domweg van de natuur rondom ‘mijn’ Fritz am Sand.

Ik ben dik tevreden, dat ik hier ben terecht gekomen. Had het niet willen missen. En zo’n overnachtingsplek, het heeft wel weer wat. Klein minpuntje: de weg hier is mateloos populair bij motorrijders. Er jakkeren er wat voorbij! Maar die rijden niet in het donker. Toch?

*) Lees: 2015 Camper Margrietroute Denemarken

25 april 2015
Vrije plek bij Alpengasthof Fritz am Sand, Fritz am Sand 1, N 47 43 874, E 12 39 762

(more or less) Translate »