Dagritme

Van mensen die op vakantie zijn, hoor je wel eens dat ze de dagen kwijt zijn vanwege het onbezorgd genieten. ‘Wat voor dag is het eigenlijk vandaag?’, vragen ze dan aan elkaar.

Heb ik geen last van. Zal mij niet overkomen.
Toch nog een voordeel dat ik dagelijks mijn medicijnen moet innemen…

OVERNACHTING #3

Hoofdkwartier

Het getuigt toch wel van grootheidswaanzin (hoogbegaafde krankzinnigheid, zo je wilt) als je  in het uiterste noorden van Polen, dichtbij de Russische grens, in de bossen rondom Görlitz een zwaar beveiligd complex laat aanleggen van zo’n 2,5 vierkante kilometer en daar je hoofdkwartier laat bouwen om van daaruit ‘Operatie Barbarossa‘ (de inval van de nazi’s in Rusland) te leiden. Zo’n figuur was Adolf Hitler. Hij verbleef bijna 900 dagen hier in de Wolfsschanze, samen met zijn staf, waaronder Martin Borman, Wilhelm Keitel, Hermann Göring, Alfred Jodl en Joachim von Ribbentrop.

Eind januari 1945 werd dit hoofdkwartier door de Duitsers zelf grotendeels verwoest en sindsdien liggen de restanten van het complex er onaangeroerd bij en neemt de natuur langzaam bezit van het bunkercomplex.
Bizar om daar nu rond te lopen, letterlijk in de ‘voetsporen’ van Hitler die hier ooit spazierte met zijn herdershond Blondie.

Merkwaardig verhaal over Claus Graf Schenk von Staffenhausen.
Op 20 juli 1944 arriveert hij op de Wolfsschanze voor een stafbespreking met Hitler en zijn kornuiten. In de conferentiebarak waar de bespreking zal plaats vinden, zet hij een aktetas met een bom onder de vergadertafel. Zelf verlaat hij kort daarna de ruimte met de smoes dat hij een dringend telefoongesprek moet voeren. De bom explodeert, maar de tafel is zo zwaar (…), dat slechts vier mensen gedood worden en Hitler de aanslag overleeft met alleen wat lichte verwondingen.
Dat was juli 1944. Je kunt je afvragen of de Tweede Wereldoorlog anders zou zijn verlopen als die aanslag wel gelukt was. Dat de vrede nog een krap jaar op zich liet wachten, is dus misschien te wijten aan die massief zware tafel. Deutsche Gründlichkeit…

Poolse vrouwen: dobre

In een miezerige regen loop ik door Wegorzewo op zoek naar een restaurant. Een paar huizen voor me draait een auto het erf op. Op een holletje loop ik naar de jonge vrouw die uitstapt en haar huis wil binnen gaan.
‘Een restaurant?’, (ze trekt haar wenkbrauwen zo hoog op, dat ze bijna verdwijnen onder haar pikzwart geverfde haar), ‘een restaurant? Eh… dat is in het centrum. U moet vanaf hier naar de rotonde rijden en daar slaat u dan eh…’
Ik maak van haar denkpauze gebruik om uit te leggen dat ik te voet ben. Ze bedenkt zich geen moment, opent uitnodigend het portier van haar auto en biedt aan me even te brengen. Tien minuten later zit ik aan een tafeltje met een groot glas bier en een wodka.

De menukaart is in het Pools. Ik wend me tot twee vrouwen aan het tafeltje achter me die net hun maaltijd geserveerd krijgen.
‘Eet u smakelijk’, begin ik, ‘wilt u misschien zo vriendelijk zijn me te helpen met de menukaart? Ik zou graag een typisch Poolse maaltijd willen bestellen.’ Niet veel later wordt er een bord voor mijn neus gezet met een dubbelgevouwen pannenkoek van zoete aardappelen, gevuld met gehakt, tomaten, paprika en uien, vergezeld van een portie salade.

Als ik klaar ben, bedank ik de vrouwen voor hun hulp en bied ze als dank een kopje koffie aan, dat ze beleefd weigeren. We raken aan de praat: waar ik vandaan kom, hoe ik reis en wat mijn reisdoel is. Ik kijk op mijn horloge en beëindig het gesprek met de mededeling dat ik -hoe gezellig ook- beslist op moet stappen om nog voor het donker terug bij mijn camper te zijn.
‘En moet u dan door de regen gaan lopen? Hoe bent u dan hier gekomen?’
Ik leg uit dat ik op de heenweg door een aardige vrouw hierheen ben gebracht.
‘Wij stonden toch op het punt te vertrekken en wij willen u best even brengen hoor. Dat is voor ons maar een klein stukje om.’

Als we niet veel later naast m’n bussie parkeren, bedank ik beide vrouwen vriendelijk.  Ze wensen me nog een prettige vakantie toe. Ik stap mijn huis-op-wielen binnen en maak een kop koffie. Dobre, dobre, die Poolse vrouwen!

OVERNACHTING #4

Keurigjes

Het is weer even wennen hoor.
Bij iedere spoorwegovergang rem ik nog steeds keurigjes af tot stapvoets, zoals ik dat de afgelopen maanden deed om daarna heel voorzichtig -net als het overige verkeer- die overgang te passeren. Is niet meer nodig. Na vier keer doe ik dat niet meer.

Bij een bord dat waarschuwt voor een uitholling overdwars neem ik keurigjes gas terug en speur de weg af naar eventuele gaten of verkeersdrempels. Ik moet glimlachen als ik er achter kom, dat die borden waarschuwen voor drie keer drie ribbelstrepen op het wegdek bij nadering van een voetgangersoversteekplaats. Doe ik dus ook niet meer.

In de stad slalomt de auto voor me van links naar rechts over de rijstrook. Ik snap niet waarom, tot ik ontdek, dat hij grote, ronde putdeksels ontwijkt, die nagenoeg gelijk liggen met het wegdek. Ik slalom niet meer.

Ik zie de eerste Lidl en even later zelfs de eerste Kaufhaus. Ik wil er nog niet aan en doe mijn boodschappen in de even grote en net zo westers ruim gesorteerde Iki, de grootgrutter van Litouwen. Jammer wel, want een paar kilometer verderop had ik mijn boodschapjes koninklijk kunnen inslaan bij de Maxima XXX.

In het restaurant zit ik aan een blinkend schone tafel, krijg mijn dubbele espresso in een keurige kop en schotel, even later gevolgd door mijn maaltijd: een dun, keurig en mager lapje gepaneerd varkensvlees, aardappelpuree en twee verschillende porties rauwkost uit een fabrieksbak. En een mes en een vork, en niet alleen een vork waarmee ik de afgelopen maanden heb leren eten.

Ik maak gebruik van het toilet. Niet zo’n stinkend houten hokje een paar meter achter het restaurant (waar ik nooit gebruik van heb gemaakt), maar een blinkend schone ruimte met een doorspoeltoilet in plaats van een gat in de grond.

Links van de uitstekende asfaltweg uitgestrekte velden met van die keurige, in wit plastic verpakte rollen hooi. Rechts weilanden met koeien. Keurig achter een afrastering. Het idee alleen al dat ze de weg op zouden lopen…

En wat zijn de huizen keurigjes, wat zijn de tuinen keurigjes verzorgd, compleet met lounge sets en zwembadjes. Kortom: wat oogt het welvarend.

En wat zijn de afstanden tussen de stadjes en dorpjes onderweg klein: slechts 36 kilometer tot de volgende afslag, in plaats van 360.

Zoals gezegd: het is weer even wennen, rijdend door Letland, Litouwen en Polen. Het gaat al zo keurigjes steeds meer op de westerse toer. Dat ‘zigeunerbestaan’ van de afgelopen maanden waar ik zo van genoot, ligt duidelijk achter me. Geen onooglijke huiskamerrestaurantjes meer met een vette hap. Geen dorpswinkeltjes meer waar ik aan de vrouw achter de toonbank met handen en voeten duidelijk moet maken wat ik hebben wil. Alles is weer zo ‘westers’, zo duidelijk, zo gereglementeerd. Ik ruik bij wijze van spreken de oerdegelijke Hollandse spruitjes met een sudderlapje al. Diep in mijn hart zou ik het liefst rechtsomkeert willen maken.

OVERNACHTING #151

Anderhalve kilometer

Poeh! Nog nooit zo dicht bij het hiernamaals geweest.
En dan zegt Claire-mijn-Garminnetje zonder blikken of blozen: ‘Sla rechtsaf naar Hel’.

OVERNACHTING #152

Puck

Arie vd Zijde en zijn vrouw Puck zijn al vele  jaren goede vrienden van me in het dorp waar ik woon.
Dus tsja, wat doe je dan als je met je bussie rondzwerft langs de Baltische kust van Polen en dat bord met die afslag ziet? Daar rijd je toch met plezier een paar kilometer voor om ?

OVERNACHTING #153

Naar huis

En dan ineens vind ik die schitterende binnendoorweggetjes in Noord-Polen niet meer zo boeiend. Ineens heb ik genoeg leuke dorpjes en pittoreske stadjes gezien. Ik was van plan langs de Oostzeekust te toeren en dan ter hoogte van Denemarken naar het zuiden te rijden. Dat plan gooi ik overboord. Ik programmeer Claire-mijn-Garminnetje op de snelle route en geef aan dat ik naar huis wil. Twaalfhonderd kilometer dus.

Het is mooi geweest. Bovendien wordt het ’s avonds en ’s morgens wat kouder (graadje of 10) en valt er af en toe een bui regen. En waarom zou ik nog langer leuk toeristisch door Polen rondtuttelen in een weliswaar prachtige streek, als ik dat op een latere reis nog eens dunnetjes kan overdoen? Dicht bij huis immers, dus goed te doen. Dat geldt niet voor wat ik de afgelopen vijf maanden achter de rug heb: Rusland, Mongolië, Kazachstan: een om nooit te vergeten once in a lifetime experience! Een reis met een gouden randje.

OVERNACHTING #154