2018 Camper Eurazië

On the move!

De laatste administratieve hobbel is genomen: de visa zijn binnen.
Ik kan on-the-move…

Oud en nieuw
2018_eurazie_0001
2018_eurazie_0003

Ik weet ook wel, dat het vandaag -31 maart 2018- paaszaterdag is, maar ik doe gewoon alsof het december is en vier oud en nieuw. De reden? Ik heb mijn ouwe trouwe bussie van de hand gedaan en een splinternieuwe Fiat Ducato bestelbus gekocht, die ik geheel naar eigen wensen heb laten ombouwen tot een camper. Bussie 2.0 dus*)

En dat nieuwe bussie wordt meteen goed op de proef gesteld met een maiden trip van -ruw geschat- zo’n slordige 50.000 kilometer. Prima toch? Benieuwd of alles motorisch in orde is en blijft. Benieuwd of alle techniek in het interieur goed werkt en blijft werken. Eén ding is in ieder geval zeker: bussie 2.0 wordt wel lekker ingereden en -als mijn planning klopt- ben ik precies op tijd weer thuis voor mijn eerste 48.000-kilometer-servicebeurt!

*) klik op de foto hieronder en bekijk het Ducato-bouwboek

Langweilig

Saai, saai, saai, die Duitse Autobahnen. Toegegeven: je schiet lekker op, je kunt kilometers maken en het is op deze paaszondag gelukkig niet druk. De cruisecontrol staat bijna constant aan, op de radio heb ik een zender gevonden met nostalgische muziek, maar af en toe zit ik te gapen van verveling. Dan pak ik m’n Motorolaatje en penis een beetje met m’n voor mij rijdende campervrinden.
Kijk, wegwerkzaamheden. Even op een smal baantje met 80 km/uur. Afleiding!

Jeugdsentiment

Hoe lang is het geleden dat ik hier voor de eerste keer stond?
Geen idee. Lang in ieder geval, want ik was er samen met Nel en ver voor de Wende. We waren naar Berlijn gereden voor een korte vakantie en brachten ook een bezoek aan Helmstedt-Marienborn, daar waar je van het toenmalige West-Duitsland de grens kon oversteken naar Oost-Duitsland. Voor ons westerlingen was een bezoek aan Oost-Duitsland taboe en van een flinke afstand van dit ijzeren gordijn maakte ik destijds vanaf de ‘veilige’ westzijde met maximaal ingezoomde videocamera bibberende beelden. Indrukwekkend was het. Troosteloos ook en vooral deprimerend.

Helmstedt-Marienborn is tegenwoordig een monument en kan vrij bezocht worden. Behalve een groot bord met een aankondiging is de grensovergang nog helemaal in oude staat. En nog steeds even troosteloos als toen. De zwaarbewolkte lucht en de restanten van de winterse sneeuw maken het alleen maar nog indrukwekkender.

Dagritme

Van mensen die op vakantie zijn, hoor je wel eens dat ze de dagen kwijt zijn vanwege het onbezorgd genieten. ‘Wat voor dag is het eigenlijk vandaag?’, vragen ze dan aan elkaar.

Heb ik geen last van. Zal mij niet overkomen.
Toch nog een voordeel dat ik dagelijks mijn medicijnen moet innemen…

OVERNACHTING #3

Hoofdkwartier

Het getuigt toch wel van grootheidswaanzin (hoogbegaafde krankzinnigheid, zo je wilt) als je  in het uiterste noorden van Polen, dichtbij de Russische grens, in de bossen rondom Görlitz een zwaar beveiligd complex laat aanleggen van zo’n 2,5 vierkante kilometer en daar je hoofdkwartier laat bouwen om van daaruit ‘Operatie Barbarossa‘ (de inval van de nazi’s in Rusland) te leiden. Zo’n figuur was Adolf Hitler. Hij verbleef bijna 900 dagen hier in de Wolfsschanze, samen met zijn staf, waaronder Martin Borman, Wilhelm Keitel, Hermann Göring, Alfred Jodl en Joachim von Ribbentrop.

Eind januari 1945 werd dit hoofdkwartier door de Duitsers zelf grotendeels verwoest en sindsdien liggen de restanten van het complex er onaangeroerd bij en neemt de natuur langzaam bezit van het bunkercomplex.
Bizar om daar nu rond te lopen, letterlijk in de ‘voetsporen’ van Hitler die hier ooit spazierte met zijn herdershond Blondie.

Merkwaardig verhaal over Claus Graf Schenk von Staffenhausen.
Op 20 juli 1944 arriveert hij op de Wolfsschanze voor een stafbespreking met Hitler en zijn kornuiten. In de conferentiebarak waar de bespreking zal plaats vinden, zet hij een aktetas met een bom onder de vergadertafel. Zelf verlaat hij kort daarna de ruimte met de smoes dat hij een dringend telefoongesprek moet voeren. De bom explodeert, maar de tafel is zo zwaar (…), dat slechts vier mensen gedood worden en Hitler de aanslag overleeft met alleen wat lichte verwondingen.
Dat was juli 1944. Je kunt je afvragen of de Tweede Wereldoorlog anders zou zijn verlopen als die aanslag wel gelukt was. Dat de vrede nog een krap jaar op zich liet wachten, is dus misschien te wijten aan die massief zware tafel. Deutsche Gründlichkeit…

Poolse vrouwen: dobre

In een miezerige regen loop ik door Wegorzewo op zoek naar een restaurant. Een paar huizen voor me draait een auto het erf op. Op een holletje loop ik naar de jonge vrouw die uitstapt en haar huis wil binnen gaan.
‘Een restaurant?’, (ze trekt haar wenkbrauwen zo hoog op, dat ze bijna verdwijnen onder haar pikzwart geverfde haar), ‘een restaurant? Eh… dat is in het centrum. U moet vanaf hier naar de rotonde rijden en daar slaat u dan eh…’
Ik maak van haar denkpauze gebruik om uit te leggen dat ik te voet ben. Ze bedenkt zich geen moment, opent uitnodigend het portier van haar auto en biedt aan me even te brengen. Tien minuten later zit ik aan een tafeltje met een groot glas bier en een wodka.

De menukaart is in het Pools. Ik wend me tot twee vrouwen aan het tafeltje achter me die net hun maaltijd geserveerd krijgen.
‘Eet u smakelijk’, begin ik, ‘wilt u misschien zo vriendelijk zijn me te helpen met de menukaart? Ik zou graag een typisch Poolse maaltijd willen bestellen.’ Niet veel later wordt er een bord voor mijn neus gezet met een dubbelgevouwen pannenkoek van zoete aardappelen, gevuld met gehakt, tomaten, paprika en uien, vergezeld van een portie salade.

Als ik klaar ben, bedank ik de vrouwen voor hun hulp en bied ze als dank een kopje koffie aan, dat ze beleefd weigeren. We raken aan de praat: waar ik vandaan kom, hoe ik reis en wat mijn reisdoel is. Ik kijk op mijn horloge en beëindig het gesprek met de mededeling dat ik -hoe gezellig ook- beslist op moet stappen om nog voor het donker terug bij mijn camper te zijn.
‘En moet u dan door de regen gaan lopen? Hoe bent u dan hier gekomen?’
Ik leg uit dat ik op de heenweg door een aardige vrouw hierheen ben gebracht.
‘Wij stonden toch op het punt te vertrekken en wij willen u best even brengen hoor. Dat is voor ons maar een klein stukje om.’

Als we niet veel later naast m’n bussie parkeren, bedank ik beide vrouwen vriendelijk.  Ze wensen me nog een prettige vakantie toe. Ik stap mijn huis-op-wielen binnen en maak een kop koffie. Dobre, dobre, die Poolse vrouwen!

OVERNACHTING #4