2014 Camper Frankrijk

Video & Boek

Frits maakte een video over deze reis.
Klik op de afbeelding om naar de videopagina te gaan.

De verhalen van Frits in Frankrijk zijn ook in boekvorm verschenen.
Klik op de afbeelding om naar de boekpagina te gaan.

Verantwoording

Bij mijn voorbereidingen voor het gedeelte van deze reis over de Route Nationale 7 heb ik dankbaar gebruik gemaakt van het door Peter Jacobs en Erwin de Decker geschreven inspirerende boek ‘Langzaam door Frankrijk’, uitgegeven bij Lannoo.

Route Nationale 7

Voor de autosnelweg werd aangelegd, was de legendarische Nationale 7 dé route om met de Citroën 2CV of de DS van Parijs naar de Côte d’Azur te rijden. De N7 is meer dan een weg: hij is in de twintigste eeuw het symbool geworden van een welverdiende zomervakantie, de ontsnappingsroute voor vakantiegangers uit het grijze noorden. Het is ook de weg van de eerste vakantiefiles, van het massatoerisme in de kinderschoenen en de vele ongelukken, vaak met dodelijke afloop.
Is de Route 66 in Amerika de mainstreet, in Frankrijk geldt dat voor de Route Nationale 7, ook wel bekend als de route des vacances of -minder vleiend- berucht als de route des morts.

Veel historische, nostalgische  punten langs de N7 zijn inmiddels verdwenen of aangevreten door de tand des tijds. Hoogste tijd dus voor Frits om in z’n bussie te stappen en langzaam door Frankrijk te toeren met als motto: de reis is belangrijker dan de bestemming.

Lekker langzaam?

Lekker langzaam door Frankrijk, jawel.
Maar op de allereerste dag -vlak na de Nederlands-Belgische grens- sluit ik aan bij een enorme file.
Claire-mijn-Garminnetje had me al gewaarschuwd: ‘Verkeersinformatie vooruit’ en op haar schermpje staat een vertraging van vijfenvijftig minuten. De radio meldt een dodelijk ongeval op de Ring van Antwerpen, waardoor de weg volledig is geblokkeerd. Het verkeer moet van de weg af en wordt binnendoor omgeleid.

Als ik eindelijk via via door Antwerpen heen ben en weer kan rijden, stop ik bij het eerste de beste pompstation om te tanken en te lunchen. En hoe heet dat station? Waarloos. Wat mij betreft hadden ze daar DE tussen mogen plakken…

Vierentwintig linden

De Kathedraal van de Wederopstanding in Evry -naast het moderne gemeentehuis- is architectonisch al een bijzonderheid met haar ‘verminkte’ cilinder met een doorsnede van  achtendertig meter. Maar als ik m’n bussie heb geparkeerd, zie ik boven de omringende bebouwing uit als eerste het meest opvallende van deze kathedraal: op vierendertig meter hoogte, bovenop de ‘toren’ zijn vierentwintig linden geplant. Een bizar gezicht, deze symbolen van het leven. Nog nooit eerder zoiets gezien.

Ook het interieur is afwijkend van wat men bij het woord kathedraal voor ogen heeft. Hard, strak en genadeloos, bijna sober. Bakstenen (800.000 om precies te zijn), zwart graniet en versteend hout. Schitterend in al zijn eenvoud.

Cathédral de la Résurrection

Overgeslagen #1

Ik heb me behoorlijk voorbereid op deze trip. Veel gelezen, veel op internet opgezocht. Aan of langs de route van Parijs naar Menton en terug heb ik de nodige bezienswaardigheden en bijzonderheden op een rijtje gezet. Honderdvierenzestig waypoints om precies te zijn. Ondoenlijk (?) om die allemaal te bezoeken. Per reisdag maak ik keuzes.
Tot nu toe heb ik er al een paar overgeslagen:

Parijs: point zero
Villejuif: piramide van Cassini
Athis-Mons: Musée Delta Athis
Juvisy-sur-Orge: pont des Belles Fontaines
Juvisy-sur-Orge: observatorium Camille Flammariom

Gemiste kansen? Misschien.

Ferm, fermer, fermé #1

Milly-la-Forêt heeft twee verrassende bezienswaardigheden.
Aan de rand van het stadje, midden in het bos, staat een wonderlijke, monsterachtige schroothoop van hedendaagse kunst: le Cyclop, 22,5 meter hoog, met een gewicht van 350 ton. In vijfentwintig jaar gebouwd door de Zwitserse kunstenaar Jean Tinguely, samen met vijftien vrienden.
Ik negeer het bord ‘fietspad’ en tuf (er is toch geen verkeer) het bos in tot aan de ingang van het complex. Daar stuit ik op een hek. Dat hek is dicht. Op een bord staat te lezen, dat de cyclop tot eind oktober te bezoeken is. Het is 10 oktober. Er is geen mens te bekennen. Le cyclop est fermé…

Een andere bezienswaardigheid in Milly-la-Forêt is de Saint Blaise des Simples. Een eenvoudig kapelletje zoals er zovele zijn. Maar wat dit kapelletje zo bijzonder maakt, zijn de aangebrachte glasramen en muurschilderingen van Jean Cocteau. In een hoek, tussen de poten van een door hem geschilderde kat, zette hij zijn handtekening en bij zijn dood werd Cocteau ook begraven in ‘zijn’ kapel.
Ik parkeer voor de kapel, pak mijn video- en fotocamera en steek de weg over. Ik loop om de kapel heen en vind een gesloten deur. De bijbehorende bezoekersruimte ziet er verlaten uit.
In de tuin zijn wat mannen aan het werk.
‘Wij snoeien alleen de tuin, mijnheer. We zijn niet van de kapel. We weten alleen dat-ie fermé is…’

Alle waar naar zijn geld

Mijn eerste overnachting is aan de rand van Parijs op camping Paris l’Est. Voor mijn fourgonette (da’s Frans voor een camper) betaal ik Є 15, inclusief stroom. Of er ook wifi internet is, vraag ik. Dat is er: voor een extra Є 9 krijg ik een code voor vierentwintig uur internet.*) Ik krijg plaats 305 toegewezen op een camperveld, waar de plekjes zijn afgebakend met rijen paaltjes. Verspreid over dat ‘parkeerterrein’ staan nog vier andere campers. Het toiletgebouw heeft zijn beste tijd gehad. De toiletten zijn aftands, vies en shabby. Het internetsignaal is ‘matig’.

De tweede dag eindig ik in Montargis op Camping de la Forêt.
Een bereidwillige medekampeerder doet de slagboom voor me open en vertelt, dat de beheerder om een uur of zes aanwezig zal zijn. Ik mag zelf een plaatsje uitzoeken en ik parkeer voor de nacht op een schitterend bosveld met vrije plekken zonder nummers. Er staan nog een stuk of wat andere kampeerders, verspreid tussen de bomen van het bos. Het toiletgebouw is hageltjenieuw en schoon.
‘Het is naseizoen, mijnheer’, zegt de beheerder, ‘dus ik krijg voor één nacht Є 8,05 van u.’
‘Is dat inclusief stroom?’, vraag ik, ‘en is hier ook internet?’
Het stroomgebruik zit inderdaad in die acht euro, evenals tien uur gratis gebruik van (razendsnel) internet. Ach ja, Parijs-Montargis, verschil moet er zijn.

*) Voor de prijs van die negen euro internet heb ik de volgende dag in Evry een lunch, bestaande uit een pizza, een drankje en een dessert…

Schietgebedje

In 1954 liet de pastoor van Fontenay-sur-Loing langs de N7 een klein kapelletje bouwen voor de N7-vrezende weggebruikers, want behalve als de Routes des Vacances stond de N7 ook bekend als de Route de la Mort, vanwege de vele ongevallen met dodelijke afloop. In de hoogtijdagen van de N7 stonden hier (ongeveer honderd kilometer van Parijs) vaak tientallen auto’s om nog even een kaarsje te branden.

Ik stop aan de overkant en stap even later het kapelletje binnen.
Het is primitief, met glasramen waarin de schilden van Lyon en Avignon afgebeeld zijn. Ik bekijk het gastenboek en wandel terug naar mijn fourgonette. Ook zonder een kaarsje te hebben aangestoken zal ik de Middellandse Zee toch wel veilig bereiken?

Ferm, fermer, fermé #2

Met wat zoeken vind ik even buiten Mormant-sur-Vernisson het Musée de la Nationale 7, waar de vereniging Les Amis de la Route Blue bij een ouderwets pompstation een collectie voorwerpen en oude automobielen heeft uitgestald, die verband houden met la route des vacances.
Geen wonder dat ik het Musée lastig kon vinden: het is gesloten en er wordt op die plek een groot hotel en een restaurant gebouwd. Ik had al gelezen, dat veel nostalgische punten en gebouwen langs de RN7 aan het verdwijnen zijn of gemoderniseerd worden.
Ben ik al te laat met mijn jeugdsentimententrip? Ga ik dit nog vaker meemaken?