2011 Stedentrip Rome

 

Mislukt?

Hè, wat jammer nou. Had ik zo mijn best gedaan een paar fraaie foto’s te maken van Rome-bij-avond. Kan dat mobieltje van me dat toch niet aan. Of had ik misschien de instellingen moeten wijzigen?
Nou ja, ik kan het altijd nog ‘artistieke opnamen’ noemen…

Terug #1

Bij mijn aankomst vier dagen geleden, moest ik op het vliegveld bij de busmaatschappij ook het vervoer regelen voor de terugreis.
‘U vertrekt 7 november’, zei Rosita, ‘en hoe laat is uw vlucht?’
‘Om vijf over tien ’s morgens.’
‘Dan moet u dus om acht uur op het vliegveld zijn.’
‘Nou, lieve Rosita, dat lijkt me niet. Ik heb alleen handbagage, ik check in het hotel al in en kan dus met mijn boardingpass zo doorlopen. Twee uur van tevoren hier zijn lijkt me wat overdreven. Laten we afspreken, dat ik hier maandag om negen uur ben. Wil je dat voor me regelen?’
Dat wilde ‘lieve Rosita‘ niet. Ze was niet te vermurwen.
‘Twee uur van tevoren is echt de regel, mister Mahn. Uw hotel is veertig kilometer van het vliegveld vandaan, daar gaat het busje op dat tijdstip een uur over doen. Rekening houdend met eventuele verkeersdrukte reken ik voor het gemak op vijf kwartier, dus, even kijken: acht uur hier, dan wordt u dus om tien over half zeven bij uw hotel opgehaald.’ Ze drukte op een toets, mijn voucher werd geprint en de zaak was voor haar afgedaan. Tien over half zeven gepakt, gedoucht en aangekleed buiten op de stoep. Dat wordt weer vroeg op maandag.

Klokslag 6:40 stopt het shuttlebusje voor het hotel.
Er zitten al vier passagiers in en we moeten er nog twee bij een ander hotel oppikken.
Als we daar aankomen, staan die nog niet buiten te wachten.
De chauffeur belt aan, maar krijgt geen gehoor.
De chauffeur belt met zijn mobiel, maar zonder resultaat.
De chauffeur wacht een kwartier en besluit dan te vertrekken.

Ondanks dit oponthoud sta ik precies om acht uur in de vertrekhal. Ik overweeg nog even me bij Rosita present te melden, maar laat dat idee varen als te flauw.
Acht uur. Het boarden begint om vijf over half tien. Alle tijd voor een ontbijtje en wat slenteren en lummelen.
Ik haat vliegvelden!

Mooie foto’s

Prachtig hoor, dat Colosseum en het Forum Romanum. Indrukwekkend. Je blijft foto’s maken. Ook ik doe daar volop aan mee.
Maar mijn aandacht wordt steeds meer getrokken door al die toeristen die leuk/ontspannen/spontaan op de foto gaan met de bouwwerken op de achtergrond:  ‘Ga jij daar nou eens staan. Maak ik een mooie foto van je…’

Parkeren

Zomaar, middenin de wijk met de duurste winkelstraten van Rome, zie ik iets gemotoriseerds geparkeerd staan, waarvan ik denk: die is al een poosje niet van z’n plek geweest…

Het verkeer in Rome is druk, de straten zijn smal. Geen wonder, dat je zoveel scooters ziet (en hoe die door het verkeer crossen…)

Waar je kijkt: overal in Rome staat het bomvol met geparkeerde auto’s. Een plekje zoeken valt dan ook niet mee. Of je moet de keuze van je auto aanpassen aan de beschikbare ruimte…

Ontmoeting #2

‘Maar u bent Hollander. Oh, wat fijn. Ik dacht dat u een Engelsman was. En die taal spreek ik niet, ziet u.’
De vrouw op leeftijd had speurend rondgekeken op het terras, waar ik in de beroemde winkelstraat Via del Corso van een espresso zat te genieten. Met een uitnodigend gebaar had ik op het vrije tafeltje voor me gewezen en daar waren ze neergestreken.
Vlamingen zijn het: bonma Suzanne, haar dochter en haar kleinzoon. Aardige Vlamingen zijn het: binnen de kortste keren word ik uitgenodigd aan hun tafeltje plaats te nemen.
Daar vertelt bonma me dat ze met een grote groep familieleden (vijftien personen, mijnheer) een paar dagen op stap zijn. Nee, verre reizen maakt bonma niet meer met haar zeventig jaar. Ze was onlangs met bonpa nog in Hilvarenbeek geweest (ver genoeg mijnheer) en doen nu een stedentripje Rome. Ze hadden vanmorgen heerlijk gewinkeld en ik moet vooral alle aankopen bewonderen die ze uit hun tassen-met-de-grote-merken halen.
‘Nee mijnheer, bonpa houdt niet van winkelen. Die is vanmorgen naar de barbier gegaan. Haren knippen, mijnheer, lekker scheren, haartjes uit de oren, haartjes uit de neus en de wenkbrauwen bijwerken. Ik kijk er zo naar uit hem straks schoon en fris bij de lunch weer te zien!’
Ze wierp even een doordringende blik op mij. Ik pluk wat aan m’n lange haar en baard en kijk haar vragend aan.
‘Maar nee, mijnheer’, begint ze, mijn gedachten radend, ‘gij zijt schoon genoeg zo u eruit ziet met uwen artistieke hoofd!’
Meent ze dat nou of is ze gewoon beleefd?

What’s in the name #1

Nu is mijn naam in het verleden al heel wat keer verkeerd uitgesproken of verbasterd, maar Rosita bakt ze wel erg bruin.
Rosita is medewerkster van het busbedrijf dat mijn vervoer van de luchthaven naar mijn hotel regelt. Als ik haar mijn voucher overhandig, typt ze -met haar vinger bijwijzend- lettertje voor lettertje mijn voor haar moeilijke officiële voornaam over.
Mijn vervoersbewijs komt uit de printer en ik zie tot mijn stomme verbazing, dat ik omgedoopt ben in BRIGITTEA MAHN. Waar die met haar gedachten heeft gezeten…

Ontmoeting #1

Of ik een foto van hen beiden wil maken.
Mike en Monica from the States zitten naast me op het voorste bankje bovenin het open gedeelte van de hop-on-hop-off-busZe zijn twee dagen geleden met het vliegtuig in Rome aangekomen en stappen morgen aan boord van een cruiseschip, dat hen via een aantal Europese steden uiteindelijk terug zal varen naar Amerika.
Monica geniet van alles wat ze ziet, stoot haar man onophoudelijk aan en wijst hem op al het mooie van Rome. Mike heeft er nauwelijks oog voor: onophoudelijk zit hij te mopperen op de mentaliteit van de Europese chauffeurs en die van Rome in het bijzonder.
‘Let daar toch niet zo op, Mike. Kijk liever om je heen. Geniet! Je komt hier nooit meer.’
‘Ze hebben totaal geen respect’, foetert haar man, ‘kijk nou toch! Ze houden zich niet aan de regels, ze doen maar wat!’

Na verschillende pogingen haar man meer voor de stad dan het verkeer te interesseren, geeft Monica het op. Met een schouderophalen en een blik van verstandhouding naar mij, richt zij haar aandacht op de omgeving.
Nu hij zijn boosheid niet meer op zijn vrouw kan richten, wendt Mike zich tot mij. Met een een brede armbeweging wijst hij naar het krioelende verkeer en concludeert: ‘Forget your euro-crisis! Those drivers here: that’s the real continental plague!

Terug #2

Omdat ik vroeg moet vertrekken en het ontbijt in het hotel vanaf half acht begint, vraag ik de dag voor mijn vertrek of er iets geregeld kan worden (een breakfastbox wellicht?). Dat kan dus niet: zo vroeg zijn de broodjes er nog niet en ook het koffiezetapparaat staat dan nog niet aan, legt de receptionist me vriendelijk maar beslist uit. Ik haal mijn schouders op, loop naar het grote warenhuis-met-supermarkt-in-de-kelder, koop daar een bekertje yoghurt en slurp dat die maandagmorgen naar binnen.

Als ik om half zeven met mijn kamersleutel bij de receptie kom, is daar niemand aanwezig. Ik roffel op de desk, maar er komt geen reactie. Ik leg mijn sleutel op de balie en loop naar de buitendeur.
De klapdeuren zijn dicht. Om de deurkrukken zit een driedubbele ketting gewikkeld. Gelukkig zonder een slotje, zodat ik hem eraf kan wippen en naar buiten kan.
Dat doe ik niet beslist zachtjes, maar er is niemand die komt kijken wat er aan de hand is. Het zal allemaal wel. Dag hotel!

Ontmoeting #5

In de rij naast me in de bus zit een vrouw van een jaar of vijftig. Zwaar opgemaakt, behangen met ringen, kettingen en oorbellen en een decolleté dat niets te raden overlaat. Haar tas heeft ze naast zich op de lege stoel gezet. Als ik in haar richting kijk, begint ze te lachen en te ginnegappen.

Een man die achter me zit, tikt op mijn schouder en zegt: ‘Let maar niet op haar. Ze is gek. Ik ben met haar getrouwd, maar ik wil niet eens meer naast haar zitten.’
Ondanks zijn waarschuwingen kan ik het toch niet laten af en toe naar de vrouw te kijken. Ze pakt haar tas en haalt er een reisgids, een tijdschrift en wat losse papieren uit. Vervolgens diept ze van onderuit die tas een pakje serranoham op. Ze trekt de verpakking los en begint smakelijk een plakje naar binnen te werken. Ze peutert nog een plakje los en biedt dat met volle mond eerst aan haar man en daarna aan mij aan. We weigeren beiden.
Giechelend eet de vrouw het plakje dan maar zelf op en gaat door met eten tot het hele pakje serrano op is.
Ze stopt alle spullen weer terug in haar tas, gooit de verpakking van de ham naar buiten en kijkt daarbij haar man uitdagend schaterend aan.
‘Kijk, dat bedoel ik dus’, zegt de man, ‘ik schaam me dood!’.
Hij geeft zijn vrouw een seintje en samen stappen ze uit.
Vlak voordat de deur van de bus sluit, draait de dwaze vrouw zich nog even om en groet me met een ginnegappend ciao.

Zes maanden

Dat valt mee.
Ondanks alle verhalen in reisgidsen over ellenlange wachtrijen om het Colosseum te bezoeken, ben ik al na een klein half uur aan de beurt om een entreekaartje van € 12,– te kopen.

Dat valt tegen.
Bezoekers van 65 jaar en ouder kunnen een kaartje kopen voor de halve prijs. Ben ik verdorie zes maanden te vroeg in RomeHad voor dat geld een extra cafélatte kunnen bestellen!

(more or less) Translate »