2010 Camper Spanje

Foto & Video

foto’s bij deze verhalen:
Frits Mahn en Kitty van den Tempel

Frits maakte een film over deze campertrip.
Klik hier om  naar de videopagina te gaan

Zesendertig

‘Zijn dit de allergoedkoopste herenonderbroeken die u verkoopt?’
De verkoopster bij Hans Textiel kijkt even naar de verpakking met vier onderbroeken.
‘Klopt, mijnheer. En ze zijn nog in de aanbieding ook: vier voor drie euro.’
Ik ga terug naar de bak met ondergoed en grabbel er negen pakjes uit. Met de stapel onder m’n kin geklemd, loop ik naar de kassa. De caissière kijkt verbaasd van mij naar de stapel ondergoed.
Ik heb er toch behoefte aan een en ander uit te leggen.
‘Kijk, ziet u, ik ga binnenkort op vakantie. Een maandje rondreizen met m’n camper door Spanje. En voor dit geld hoef ik vier weken geen onderbroeken te wassen. Trek ik iedere dag een schone aan en aan het eind van de dag gooi ik hem weg.’
De vrouw achter me in het rijtje bij de kassa moet grinniken en merkt op, dat ‘zoiets typisch iets voor een man is’.

‘Ik doe dit al jaren zo tijdens mijn vakanties’, voeg ik er aan toe, ‘bevalt me prima, al maak je soms wel eens rare dingen mee.
Laatst zat ik veertien dagen in een hotel en ’s avonds ging de vuile onderbroek, hup, het afvalmandje in. Kom ik de volgende middag op m’n hotelkamer, heeft het kamermeisjes m’n vuile onderbroek netjes uit het afvalmandje gevist en hem keurig op de wastafel gelegd. En dat heeft ze drie dagen volgehouden…’

De kassa rinkelt.
‘Dat is dan zevenentwintig euro alstublieft. En een hele fijne vakantie!’
Fluitend verlaat ik de winkel. Zesendertig onderbroeken. Ze zien er niet uit. Maar voor vijfenzeventig cent per dag zal me dat worst zijn. Ik ben er klaar voor. De reis kan beginnen.

Never trust your GPS #1

Op weg naar de eerste overnachtingscamping Campix in het nabij Parijs gelegen Brantôme krijg ik de melding ‘over vierhonderd meter rechtsaf te slaan.’ Als ik die aanwijzing opvolg en een paar honderd meter heb gereden, kijken vriendin-en-ik elkaar aan: is dit inderdaad de juiste weg naar de camping? Is het echt de bedoeling dat we dit weggetje volgen?
Voor ons ligt een soort karrenspoor met diepe kuilen en her en der grote blokken beton. Het heeft die dag meer dan overdadig geregend en het toch al niet zo beste weggetje is veranderd in een glibberige modderpoel. Gaandeweg wordt het steeds smaller, gaandeweg schrammen takken van bomen en struiken steeds vaker en heftiger tegen de camper. Even denk ik met weemoed aan de afgelopen week waarin ik bezig ben geweest m’n bussie een extra schoonmaak- en poetsbeurt te geven.
Veel tijd om daarbij stil te staan heb ik niet, want het karrenspoor vergt al mijn aandacht. Ruimte om plassen en kuilen te ontwijken, is er inmiddels niet meer en ik moet ook de vaart er nog inhouden, omdat de ‘weg’ behoorlijk omhoog loopt en ik bang ben naar beneden te glibberen. Na veel geploeter (arm bussie!) kom ik bij een T-kruising met een redelijk verharde weg. Moet ik links? Moet ik rechts? Nergens een bordje te bekennen.

Even verderop staat een man driftig te gebaren, dat we zijn kant op moeten komen. Het blijkt de eigenaar van de camping te zijn die ons even later hartelijk welkom heet in zijn reception.
‘Ik zag u al aankomen over de verkeerde weg. Een GPS zeker? Vertrouw hem niet: iedereen wordt een afslag te vroeg naar mijn camping gestuurd en dan moeten ze over dat verschrikkelijke pad. U heeft nog geluk, dat u zo’n kleine camper heeft, want vorige week kwam er iemand met een grote caravan… Nou ja, u bent er. Zoekt u maar een plaatsje en als u morgen weer vertrekt, volg dan alsjeblieft het asfaltweggetje. Bent u snel en eenvoudig zo weer op de grote weg…’

Never trust your GPS #2

Geen zin om nog veel langer door te rijden, heb ik tijdens een stop de campinggids erbij gepakt om een overnachtingsplek op te zoeken even ten noorden van Bordeaux. Als extra service vermeldt de gids ook de coördinaten van iedere camping. Reuze handig: coördinaten invoeren in de GPS. nog even controleren of het juist is, voor de zekerheid nog eens vergelijken met de getalletjes in de campinggids en gaan! Probleemloos stuurt de GPS me naar de bestemming. Heerlijk toch zo’n navigatiesysteem?

Als ik na een klein uurtje met zwiepende ruitenwissers door de stromende regen heb gereden, meldt Claire-mijn-Garminnetje dan ook keurig: ‘bestemming bereikt aan rechterzijde’. Helaas is er geen camping ‘aan rechterzijde’ te bekennen. Wel een onverharde weg met aan het begin het weinig hoopvolle, handgeschreven bordje chemin privé. Ik sta in een volkomen uitgestorven landschap. Al tijden heb ik ook al geen medeweggebruikers gezien. Ik besluit Claire te herprogrammeren en voer nu de naam van de betreffende camping in. Wie schetst mijn verbazing als blijkt, dat ‘mijn’ camping op 112 kilometer afstand blijkt te liggen van het punt waar ik me bevind. Geen zin om in de stromende regen die dikke honderd kilometer alsnog af te leggen, laat ik de GPS de dichtstbijzijnde camping opzoeken. Die is redelijk in de buurt, maar als ik na tien minuten het kampeerterrein opdraai, sta ik voor een gesloten reception. Een briefje aan de deur maakt duidelijk dat de camping pas op 1 mei open is. Uit een van de huisjes komt gelukkig de eigenaar op me toegelopen. Hij begrijpt mijn probleem: als ik wil, mag ik blijven staan, alleen is er nog geen water, de elektriciteit is nog niet aangesloten en de douches en de toiletten kunnen niet worden gebruikt. Hij weet wel (kwartiertje hier vandaan) een camping die wel open is. Hij is zelfs zo hulpvaardig die camping voor de zekerheid even te bellen en te melden dat er twee Hollanders onderweg zijn met een camion vert

En wat is ze aardig, de vrouw van de camping waar ik terecht kom. En wat is het makkelijk, dat ze Hollandse is.
‘Nee, de camping gaat eigenlijk pas morgen open, maar alles is al aangesloten. Er zijn nog helemaal geen andere gasten, maar als je dertien euro betaalt, mag je gaan staan waar je wilt. Veel plezier en voor morgen een goede reis!’

Ik parkeer m’n bussie pal voor het toiletgebouw. Iets te pal, want als ik (nooit tevreden) nog een stukje verder wil rijden, zit ik muurvast in de drassige bosgrond. Met veel geslip, veel gas en een rubberlucht die doordringend over de camping waait, krijg ik m’n bussie weer los en parkeer hem voor de nacht op het pad.
Als ik uitstap, zie ik pas wat ik heb aangericht. In de bosgrond heb ik een diepe voor getrokken, maar -erger nog- met mijn geploeter heb ik een heel stuk muur van het hagelwitte toiletgebouw volledig onder de modder gespetterd. Dat betekent na het eten extra corvee om die muur weer netjes schoon te spuiten…

Bril

Ik heb geen reservebril bij me.
Valt op de tweede avond het glas uit m’n bril en is het montuur beschadigd.
Krijg ik met geen mogelijkheid dat glas er weer in.
Maak ik een bril-reparatie-stop in Bayonne.
Mag ik over een kwartiertje in de winkel terugkomen.
Is de bril gerepareerd.
Hoef ik niks te betalen.
Service mijnheer!

Bayonne: Hammenfest

Dik verdiend

Na twee-en-een-halve reisdag met afwisselend regenbuien, straffe wind en lage temperaturen, word ik bij aankomst op de eerste Spaanse camping in Zarautz verblijd met een stralend zonnetje.
Ik krijg een plekje toegewezen aan de rand van de camping. Vanuit mijn bed zie ik de golven van de zee aanrollen. De luifel gaat uit, de stoelen naar buiten, de natte kleding aan de lijn en de kurk van de fles Rioja.

Goede Vrijdag #1

De camping stroomt vanaf donderdagavond vol met voornamelijk Spaanse surfers. In een paar uur tijd krijg ik op mijn idyllische, helemaal-voor-mezelf-alleen-plekje met uitzicht over de Golf van Biskaje volop buren. De ruimte tussen mijn medekampeerders benadert die van een vol parkeerterrein…

Goede Vrijdag #2

Ik word wakker van de harde wind die vanuit zee over de camping raast.
Het bussie staat te schudden in de storm.
Ondanks de extra scheerlijnen worden de staanders onder de luifel weggeblazen.
Schoenen aan, met een zaklantaarn in pyjama naar buiten en de luifel ingedraaid…

Goede Vrijdag #3

San Sebastiàn ligt een krappe twintig kilometer vanaf de camping in Zarautz. Na drie dagen kilometers vreten om in Spanje te komen de ideale bestemming voor een rustig dagje flaneren langs de boulevard en slenteren door de nauwe straatjes van de oude binnenstad. Maar het is Goede Vrijdag en het lijkt erop, dat half Spanje het plan heeft opgevat te flaneren en slenteren. Als ik de stad binnenrijdt, valt me vooral de enorme drukte op. Overal waar ik kijk geparkeerde auto’s. Na anderhalf uur zoekend rondrijden, vind ik eindelijk een parkeerplek voor m’n bussie…

San Sebastiàn: mooie stad, veel historie en -volgens de folder- het gastronomisch centrum van Baskenland.
Maar: de beroemde kathedraal is gesloten en voor de lunch kom ik terecht in een veredelde hamburgertent met een hoog gehalte aan jengelende kinderen…

Guggenheim

Grootste publiekstrekker in Bilbao: het Guggenheimmuseum voor moderne kunst. Schitterende architectuur. Prachtige kunstwerken. Adembenemend. En ga je naar het toilet…

En kom je na afloop buiten, dan krijg je links en rechts foldertjes aangereikt, die je uitnodigen een hapje te komen eten.