2010 Camper Spanje

Zonnig Spanje

Al heel wat keren gezien onderweg: enorme zonnepanelen.
Hele velden vol (en dan is dit nog maar een kleintje).
Midden in de mooiste natuurgebieden.
En geen actiegroep, geen milieugroepering die protesteert.
Wat nou horizonvervuiling…

Sagrada Familia?

Ik sta voor de wereldberoemde Sagrada Familia, het monstrueuze hersenspinsel van de wereldberoemde architect Antoni Gaudi. Met de bouw werd in 1882 begonnen en nog steeds is de kerk niet af.
Daar waar ik me op andere plaatsen erger aan historische gebouwen die -natuurlijk net als ik er ben- in de steigers staan, vergaap ik me nu aan deze kerk waaraan nog steeds volop gebouwd wordt. Het is uniek, meesterlijk, indrukwekkend. Letterlijk niet te filmen.
En ik ben niet de enige die dat vindt. Honderdduizenden bezoekers trekt deze-kerk-in-aanbouw jaarlijks.

Er staat een groep toeristen met het hoofd in de nek vol bewondering naar de Sagrada Familia te kijken. Enthousiast en opgewonden wijzen ze elkaar op bijzonderheden van het bouwwerk. Fototoestellen klikken elektronisch, videocamera’s snorren.
Ik slenter op de groep af en spreek iemand aan die een beetje aan de zijkant staat.
‘Waar staan jullie eigenlijk naar te kijken?’ vraag ik pesterig.
De man en een aantal andere leden van de groep kijken me vol verbazing aan.
‘Ik bedoel, wat is er te zien, dat jullie hier met z’n allen zo staan?’
De man wijst ontzet naar de Sagrada en steunt bijna: ‘De kerk! De kerk van Gaudi!’
Ik kijk in de richting waarin hij wijst, houd mijn hoofd een beetje schuin en trek m’n wenkbrauwen vragend op.
‘De kerk? Dat is het? Hmm. Nou, mooi hoor…’
Daarna wandel ik weg, de handen in mijn zakken, de groep in verbijstering achterlatend.

BARCELONA

Lift

Als vriendin-en-ik ’s morgens voor de camping op de bus staan te wachten die ons naar het treinstation in Vilanova zal brengen, rijdt er een auto met een Frans kenteken het campingterrein af. Instinctief (dat verleer ik nooit) steek ik mijn liftduim op en de auto stopt. In mijn beste Frans (maar dat is niet zo best) vraag ik of vriendin-en-ik een lift kunnen krijgen naar het station.
Eigenlijk is het echtpaar op weg naar het centre ville, maar vooruit, ze doen niet moeilijk, kampeerders onder elkaar, nietwaar?

Het wordt een moeizaam ritje.
De vrouw spreekt alleen Frans. Is ook nog maar een paar dagen op de camping en weet heg noch steg in het stadje.
Dat geldt ook voor vriendin-en-ik en bovendien willen de meest eenvoudige Franse woordjes me niet te binnen schieten. ‘Bij het benzinestation linksaf’. Hoe zeg ik dat ook alweer in het Frans?
Na een paar kilometer komen vriendin-en-ik er ook nog eens achter, dat de man doofstom is, wat het allemaal nog ingewikkelder maakt. Communiceren met een doofstomme is al lastig, maar de weg wijzen aan een Franse doofstomme… Heb ik dat?
Verschillende keren stoppen we om (alleen Spaans sprekende) voetgangers de weg te vragen. De doofstomme man wordt steeds nerveuzer, stoot onverstaanbare klanken uit, heft zijn handen vertwijfeld van het stuur, maar na heel wat rondjes door de stad zien we uiteindelijk een bordje dat naar het station verwijst. Vriendin-en-ik bedanken het echtpaar mille fois en nemen de trein naar Barcelona.

Terug van ons dagje Barcelona besluiten vriendin-en-ik het echtpaar als dank voor hun lift en inspanningen een fles wijn te brengen. Ze verblijven in een bungalow helemaal aan het andere einde van het terrein.
Als ik aanklop, word ik hartelijk ontvangen.
Maar een fles wijn? Wat spijtig nou, ze zijn geheelonthouders en drinken geen druppel alcohol. Of we de wijn weer mee terug willen nemen en zelf opdrinken. En dan: nergens voor nodig om iets te geven, ze hebben het graag gedaan. Fijne vakantie nog en misschien tot ziens.

‘Hadden we nu toch maar die zak Engels drop meegenomen’, zeg ik tegen vriendin. ‘Maar aan de andere kant: die vind ik zelf zo lekker. Zonde om weg te geven…’

Kippengaas

Het oudste Romeinse aquaduct in Segovia

En dan overnachten op de camping in Segovia.
Wat een uitzicht!
Weliswaar eerst een muurtje met een hoog kippengaashek.
En daarachter weer een woest stuk grond en wat afbraakpandjes.
Maar dan toch, in de verte, goed kijken: de bergen met besneeuwde toppen!

Electricidad?

‘Dos persona?’
‘Si.’
‘Uno coche-cama?’
‘Si.’
‘Electricidad?’
‘Si, si, si!’

Ik bedoel: wat is de moderne kampeerder zonder 220?

Bedevaart

Vriendin-en-ik nemen ons petje af voor de bedevaartgangers die we overal zien, op weg naar Santiago.

En al die pelgrimgangers passeren even voor León de beroemde Puente de Obrigo.
En aangekomen in León nemen diezelfde pelgrimgangers de tijd om de kathedraal te bezichtigen. Beroemd om zijn 125 grote en 57 kleine gebrandschilderde ramen en het beeld van de Virgen Blanca (en iedereen is uiteraard ‘heerlijk’ welkom…).

Léon

En waar stop je om de bij de Carrefour gekochte lunchboodschappen op te eten?
Voor de kerk…

En waar parkeer je het bussie als het parkeerterrein in León verder helemaal vol staat? Gewoon: tussen de grote jongens…

De foto…

…en de maker
(met muchos pello blanca)

Terug naar huis?

‘En, waar gaat de reis naar toe hier vandaan?’, hoor ik de ene pensionada tegen de andere zeggen.
‘Ach, het maakt niet zoveel uit. In ieder geval richting zon, want het is me hier te kil.’
‘En hoe lang ben je al onderweg? En wanneer moet je thuis zijn?’
‘Thuis zijn? We zien wel. Weet je, die agenda’s van vroeger toen ik nog werkte, bestaan niet meer, hè? Maar over zes weken moet ik terug zijn voor een onderzoekje in het ziekenhuis. Rond die tijd moet ik ook naar de dokter en mijn vrouw heeft een afspraak bij de tandarts. En ja, dan raken ook de medicijnen een beetje op. Dus thuis zijn? Dat zal wel eind mei, begin juni worden…’

Cadavedo

Zo sta je (helemaal fout geparkeerd) in Oviedo, zo sta je in het piepkleine Cadavedo op de verder verlaten camping La Regalina

Prohibited

En dan rijd ik speciaal naar Comillas om een gebouw van Gaudi te bekijken, hangt er aan het hek een bordje:

(more or less) Translate »