2007 Colombia en Mexico

Poseren

De beroemdste vulkaan van México, de Popocatépetl, kan helaas niet meer bezocht worden vanwege onderzoek, dreigend uitbarstingsgevaar en schadelijke zwaveldampen. Jammer.

Geen probleem voor onze gids tijdens de dagexcursie naar Puebla. Halverwege draait het excursiebusje de parkeerplaats van een benzinestation op.
‘Hier zijn toiletten. Hier kunt u ook eten en drinken kopen’, zegt gids Ramon dan. ‘En als u daar aan het randje van de parkeerplaats gaat staan, kunt u een mooie foto maken met Popo op de achtergrond.’
Dat doen we dan maar…

Puebla: Pyramide Cholula

Zangtalent

Meezingend met de hotelmuziek bij de receptie krijg ik bewonderende blikken van de receptionist en twee vrouwelijke gasten, die mij complimenteren met m’n gezang.
‘Yes’, zeg ik bescheiden, ‘I’m the greatest and most famous singer in Holland!’
Ik wacht even en voeg er dan aan toe: ‘I’m also the greatest liar in Holland…’

Nectarine en een goeie sigaar

‘Het Santuario de Monserate. Als u maar een paar dagen in Bogotá verblijft, moet u dat beslist gezien hebben!’
De overijverige receptioniste van het hotel pakt al een foldertje voor me, slaat het voor me open en vertelt, dat dit voormalige klooster net even buiten Bogotá op een heuvel ligt, dat het een prachtig complex is en dat ik vanaf zo’n dikke drieduizend meter hoogte una espléndida panorámica over de stad zal hebben.
Ik ben al snel overtuigd, laat haar meteen een taxi bellen en geef in mijn beste Spaans de bestemming door aan de chauffeur: Santuario de Monserate!
Halverwege de taxirit betrekt de hemel en binnen de kortste keren breekt er een enorm onweer los. De ruitenwissers kunnen het vele hemelwater nauwelijks verwerken en door de beslagen raampjes zie ik het water in kleine, woeste beekjes naar beneden stromen.
Als we bij het Santuario aankomen, onweert het nog steeds. Aan de overkant van de weg staat een groepje toeristen onder grote paraplu’s. Toen ik het hotel verliet, had ik niet op zulk slecht weer gerekend en ik moet dan ook enige moed verzamelen voor ik in mijn shirt met korte mouwen uit de taxi stap om de straat over te steken. Het gaat al mis als ik uitstap: naast de taxi is een diepe kuil in de weg, waarin ik tot mijn kuiten verdwijn. Soppend in doorweekte schoenen, met druipende broekspijpen en m’n tas boven mijn hoofd, steek ik zo snel mogelijk over.

Het groepje toeristen begroet me vriendelijk. Met handen- en voetentaal maken ze me duidelijk dat ik een kaartje moet kopen voor de kabelbaan en achteraan moet aansluiten.
In de gondel van de kabelbaan ga ik in een hoekje staan en kijk het gezelschap eens rond. Ik ben duidelijk terecht gekomen tussen een uitje van gezellige Colombiaanse gezinnen, die zich door het slechte weer niet van de wijs laten brengen en besloten hebben er een heerlijk dagje-uit van te maken. De vrouwen sjouwen met grote tassen snoep, fruit en sapjes. Al tijdens het ritje met de kabelbaan gaan die tassen open, komen er plastic bekertjes tevoorschijn en wordt er uit een pak Nectarine voor iedereen ingeschonken. Gezellig!
Ook ik word met belangstelling gade geslagen en al snel komt de vraag waar ik vandaan kom. Mijn ‘Olanda‘ wordt door het hele gezinnetjesgezelschap herhaald: ‘Olanda! Dat is ver weg! Nou, maar wij komen allemaal uit Colombia hoor!’. Dat was me inmiddels al duidelijk geworden…
Als we uitstappen, regent het nog steeds. Helemaal achteraan het gezelschap beklim ik de glibberige keitjes die naar het klooster leiden. Bij de ingang staan de gezinnetjes me op te wachten. Het pak Nectarine gaat weer rond en met een uitnodigend gebaar wordt mij ook een bekertje drinken aangeboden. Als ik het bekertje aanpak, valt het me op, dat er maar een klein beetje sap in zit. Valt me wat tegen van die aanvankelijk zo gast-vrije Colombianen, maar ach, een gegeven paard nietwaar?
Ik heb dorst en klok de inhoud in één teug naar binnen. Het gezelschap reageert enthousiast met een luid ‘Olanda!’ Verbaasd kijk ik naar het pak Nectarine. Dat is lekker! Terwijl ik nog nageniet van het drankje, wordt mijn bekertje alweer gevuld. Met een opgewekt ‘Olanda!’ gaat ook deze inhoud naar binnen. Omdat ik toch wel nieuwsgierig ben geworden wat ze me te drinken hebben gegeven, vraag ik of ik het pak sap eens mag bekijken. Dan wordt me duidelijk waarom ik het zo lekker vind: wat ik heb aangezien voor Nectarine, blijkt Aguardiente Nectar te zijn met een alcoholpercentage van 29%…
We nemen lacherig afscheid van elkaar. De gezinnetjes duiken het eerste het beste restaurantje in en ik begin wat rond te lopen over het verregende complex. Het is een trieste aanblik: waar je kijkt, zie je verkleumde toeristen bij de souvenirwinkeltjes schuilen en ook van het beloofde espléndida panorámica is weinig te zien.

Ik sta te schuilen onder een druipend afdakje en heb net een dikke Havanna opgestoken, als de Colombiaanse gezinnetjes me zien staan. Nog vrolijker dan een half uurtje ervoor komen ze naar me toe, terwijl moeder de bekertjes alweer uit haar tas opdiept en vader ‘Nectarine’ uit het (onuitputtelijke) pak begint in te schenken. En natuurlijk moet ‘Olanda!’ weer gezellig meedoen…
De beide vaders van het gezelschap kijken nieuwsgierig naar mijn inmiddels half opgerookte sigaar. ‘Olanda?’, vraagt de man-van-de-drank belangstellend, terwijl hij een gebaar maakt dat hij zoiets wel eens wil proeven. Een beetje verbouwereerd en ongelovig bied ik hem mijn sigaar aan, waar hij gretig een trekje van neemt. Daarna gaat diezelfde sigaar naar de andere vader van het gezelschap, die er ook aan begint te sabbelen. Met het zoveelste ‘Olanda!’ krijg ik mijn half opgerookte sigaar terug. Ik diep mijn blik sigaren uit mijn tas op en bied beide mannen er een aan. Die bergen ze netjes op, schenken nog een laatste Nectarine voor zichzelf in (‘Olanda‘ slaat hun aanbod beleefd af), waarna het hele gezelschap vrolijk verder gaat.

Ik heb het eigenlijk allemaal wel gezien daar bovenop die heuvel.
Ik neem afscheid van de Nectarientjes en met mijn sigarenpeuk tussen mijn vingers glibber ik terug naar de kabelbaan. Buiten het zicht van de Colombiaanse gezinnetjes mik ik die natte peuk onderweg in een afvalbak. Beneden steek ik mijn hand op voor een taxi. Als ik instap, breekt de zon voorzichtig door.

Mensen

Salvador

Veronica

Frits

Francisco

Twee keer flauw

In het business centre van Hotel Morrison in Bogotá staat de gasten een tweetal computers ter beschikking. Ik kan het niet laten wat aanpassingen aan te brengen. Na mijn vertrek is mijn eigen website de startpagina van Internet Explorer…

Het Sevilla Palace Hotel in México-City telt 22 verdiepingen. Vier liftkooien bewegen zich dag en nacht op en neer.
We stappen uit op ‘onze’ 17e verdieping. Vlak voor we de lift verlaten, roetsen we met onze vingers langs alle knopjes. Daarna hangen we als kwajongens over de balustrade en hebben de grootste lol als we de lift op iedere verdieping even zien stoppen…

Woordenboekje #3

‘Waarom spreken jullie geen Engels?’, vraag ik -licht verwijtend- aan mijn tafelgenote. Ze kijkt me even aan.
‘Waarom spreken jullie eigenlijk geen Spaans?’
Ik zit met m’n mond vol tanden en kan niet anders dan haar gelijk geven.

Maar hoe leg je dan uit, dat je getrouwd bent?
Dat je vrouw is overleden? Dat je twee kinderen hebt?
Dat die kinderen getrouwd zijn? Dat je twee kleinkinderen hebt? Dat het derde kleinkind op komst is?

Simpel. Je vraagt de ober een pen en een stukje papier.
En je begint te tekenen…

Hi teacher!

¿Solamente Espagñol?’
Ik had het kunnen weten. De man bij de kassa kijkt me niet-begrijpend aan. Ik sta bij de ingang van het Quinta de Bolivar, het huis waar Simón Bolivar in 1820 heeft gewoond en dat sinds 1922 als museum is ingericht. Ik wijs op de koptelefoons die aan haakjes bij de kassa hangen en maak duidelijk, dat ik er een wil hebben om rondgeleid te worden.
‘Solamente Espagñol…’
Ik loop het woonhuis in en vraag de looproute aan één van de suppoosten.
‘Solamente Espagñol…’
Ik blijf stilstaan bij één van de kamers en lees de uitleg op het bord naast de deur.
‘Solamente Espagñol…’
Ik bewonder de overige kamers, de tuin, de gedenkplaats en slenter terug naar de uitgang.

Op dat moment stopt er een bus met uitgelaten schoolkinderen die door de leerkrachten keurig in een rijtje naast de kassa worden opgesteld. ‘Hi kids!’, roep ik in een opwelling, ‘say: Hi to the teacher!’
Tot mijn stomme verbazing beantwoordt de hele groep kinderen me met een enthousiast ‘Hi teacher!’
Ik begin een praatje met een van de leerkrachten en kom erachter, dat deze groep kinderen op vierdaagse schoolreis is en vandaag een rondleiding krijgt in de Quinta.
‘Hoe komt het dat deze kinderen zo goed Engels spreken?’, vraag ik de leerkracht.
‘Dit is een tweetalige school. Deze kinderen krijgen les in het Spaans en het Engels.’
‘En jullie gaan nu aan een rondleiding beginnen? Met een gids?’
Ik ruik mijn kans nog iets op te steken in dit museum en wandel tussen de giebelende leerlingen voor de tweede keer die ochtend richting ingang. Daar wordt de groep opgevangen door een gids, die ons meeneemt naar het monument van Bolivar. De gids stelt zich voor de groep op, kijkt de kring rond en begint: ‘Hola, muchachos y muchachas. Bienvenida en esta casa Quinta de Bolivar.’
Het is me die ochtend niet gegund: solamente Espagñol…

Later op de dag bezoek ik het schitterende goudmuseum, het Museo del Oro.
Het wordt een kort bezoek, want bij de ingang van het museum word ik verwelkomd door een groot bord, waarop (ook in het Engels…) staat te lezen dat men momenteel met een grote renovatie bezig is en zich verontschuldigt voor de overlast. Slechts een derde deel van het gebouw is nog opengesteld voor de bezoekers. ‘Ach mijnheer’, zegt de vrouw achter de balie, ‘komt u na de zomer van 2008 nog eens terug, dan is de renovatie achter de rug…’

Terug in mijn hotel bestel ik een kop koffie en een clubsandwich.
De clubsandwich ziet er prima uit: een driedubbel belegde witte boterham met ham, spek, kaas, ei en kip. Gretig neem ik een eerste, grote hap. Heerlijk! Jammer dat het wittebrood mierzoet is en dat de patat wit, slap en te kort gebakken is.
Buena comida! Eet smakelijk! Ik heb beslist mijn dag niet…

Woordenboekje #1

Citaat uit de Lonely Planet:

‘Het belangrijkste wat u kunt doen voordat u afreist naar Colombia is uw Spaans oppoetsen. Er zijn maar weinig mensen in het land die Engels spreken. Zelfs bij de hotelreceptie of door gidsen wordt vrijwel alleen Spaans gesproken. Neem een woordenboekje mee en leer wat eenvoudige zinnetjes uit uw hoofd.’

Zo’n handig Wat & Hoe-boekje heb ik niet bij me. Het zou me waarschijnlijk wel een eindje op weg geholpen hebben. Maar zo’n boekje bevat nou weer net niet de zinnetjes die ik dagelijks nodig heb. In de praktijk mis je toch altijd de zinnen die je echt helpen om te ‘overleven’ in deze landen. Gedurende mijn verblijf heb ik een verzameling aangelegd van uitdrukkingen waar ik écht wat aan heb.

Eerste behoeften

Mag je hier roken?
¿Se permite fumar aquí?

Heeft u voor mij een asbak?
¿Tiene usted un cenicero para mí?

Waar is hier het toilet?
¿Dónde está aqui los servicios?

In de taxi

Wilt u de meter aanzetten alstublieft?
¿Por favor quiere usted encender el metro?

Volgens mij rijdt u rondjes.
En mi opinión usted corre en círculos.

Weet u nou echt de weg niet?
¿No sabe usted realmente la dirección verdadera?

Weet u zeker dat dit de kortste weg naar mijn hotel is?
¿Es usted seguro esto es el camino más corto a mi hotel?

In het restaurant

Weet u zeker dat dit koffie is?
¿Es usted seguro esto es café?

Dank u, ik lust geen wormen.
Gracias, no mi gusto de gusanos.

Nee, ik wil alleen koffie en niets te eten.
No, quiero solo café y nada que comer.

Nee, ik wil echt niets eten!
¡No, quiero realmente nada que comer!

Heus, ik hoef niets te eten!!
¡¡Verdad, no quiero nada que comer!!

Voor de vierde keer: ik wil alleen koffie!!!
¡¡¡El cuarto vez: quiero solo un café!!!

Als u nu nog één keer vraagt of ik iets wil eten…
Si usted me pide una más vez o quiero algo comer…

Op straat

Nee, ik wil mijn schoenen niet laten poetsen!
¡No, no quiero limpiar mis zapatos!

Nee, ik wil geen souvenir kopen!
¡No, no quiero comprar un recuerdo!

Nee, ik wil niet eten in uw restaurant!
¡No, no quiero comer en su restaurante!

Nee, ik wil geen ‘lovely lady’!
¡No, no quiero a ‘señora encantadora’!

Nee, ik hoef geen taxi!
¡No, no necesito un taxi!

Nee, ik ben uw vriend niet!
¡No, no soy su amigo!

Nee, ik wil geen bloemen kopen!
¡No, no quiero comprar flores!

Welke kerk is dat nou weer?
¿Qué iglesia es ésa otra vez?

Is dat geweer geladen?
¿Es cargado eso fusil?

Sodemieter op!
¡Cogida apagado!

Conversatie

Nee, wij lopen niet allemaal in klederdracht.
No, no andamos todos los trajes regionales.

Nee, ik woon niet in een molen.
No, no vivo en un molino.

Nee, wij hebben geen bergen in Nederland.
No, no tenemos montañas en Holanda.

Nee, ik heb geen tulpen in mijn tuin.
No, no tengo tulipanes en mi jardín.

eBook

Dit reisverhaal is ook te downloaden als eBook.
Klik hier om naar de downloadpagina te gaan.

Souvenir

Nog iets typisch Méxicaans meegenomen als aandenken aan deze geweldige reis?
Zeker wel…